Ahmed ibn Is'haku më ka thënë: Na ka treguar Ubejdullah ibn Musai, e këtij i ka treguar Israili, e ky nga Ebu Is'haku, e ky nga Amër ibn Mejmuni se Abdullah ibn Mesudi (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) tregon: “Sad ibn Muadhi u nis për në umre dhe (në Mekë) u vendos tek Umeje ibn Halef Ebu Safvani. Umeja, sa herë që shkonte në Sham dhe kalonte pranë Medinës, qëndronte te Sadi. Umeja i tha Sadit: “Mos u ngut, prit deri në mesditë, kur njerëzit pushojnë, atëherë shkon ta kryesh tavafin.” (Në mesditë) teksa Sadi po e kryente tavafin, Ebu Xhehli e pa dhe pyeti: “Kush është ky që po bën tavaf rreth Qabesë?” Sadi iu përgjigj: “Unë jam, Sadi.” Ebu Xhehli iu drejtua: “Po bën tavaf rreth Qabesë i sigurt, ndërkohë ju keni strehuar Muhamedin dhe shokët e tij?” Kështu, u grindën mes vete dhe Umeja i tha Sadit: “Mos ia ngrij zërin Ebu Hakemit, sepse ai është zotëria i luginës (Mekës).” Sadi ia ktheu: “Betohem në Allahun se, nëse më ndalon të kryej tavafin, do të ta ndërpres rrugën për tregti në Sham.” Por, Umeja vazhdoi ta kapte dhe t'i thoshte: “Mos e ngrij zërin!” Sadi u nevrikos dhe tha: “Mos e mbroj atë, sepse e kam dëgjuar Muhamedin ﷺ të thotë se ka për të të vrarë.” Umeja pyeti: “Mua?!” Sadi ia ktheu: “Po.” Umeja tha: “Betohem në Allahun se, kur Muhamedi flet, nuk gënjen.” Kështu, u kthye te bashkëshortja dhe i tha: “E di çfarë më tha vëllai im jethribas?” Bashkëshortja e pyeti: “Çfarë?!” Iu përgjigj: “Më tha se e ka dëgjuar Muhamedin të thotë se do të më vrasë.” Ajo i tha: “Betohem në Allahun se Muhamedi nuk gënjen.” Por, kur erdhi thirrja për në luftë të Bedrit, bashkëshortja i tha: “A nuk po të kujtohet çfarë të ka thënë vëllai yt jethribas?” Kështu, ai s'deshi të shkojë në luftë. Ebu Xhehli i tha: “Ti je zotëria i luginës (Mekës), andaj pse nuk na bashkëngjitesh për një ose dy ditë (e pastaj të largohesh nga radhët e ushtrisë)?” Kështu, ai u nis me ta dhe Allahu e vrau.”
حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ: حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى: حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ - رضى الله عنه - قَالَ: انْطَلَقَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ مُعْتَمِرًا قَالَ: فَنَزَلَ عَلَى أُمَيَّةَ بْنِ خَلَفٍ أَبِي صَفْوَانَ، وَكَانَ أُمَيَّةُ إِذَا انْطَلَقَ إِلَى الشَّامِ فَمَرَّ بِالْمَدِينَةِ نَزَلَ عَلَى سَعْدٍ، فَقَالَ أُمَيَّةُ لِسَعْدٍ: انْتَظِرْ حَتَّى إِذَا انْتَصَفَ النَّهَارُ، وَغَفَلَ النَّاسُ انْطَلَقْتَ فَطُفْتَ، فَبَيْنَا سَعْدٌ يَطُوفُ إِذَا أَبُو جَهْلٍ فَقَالَ: مَنْ هَذَا الَّذِي يَطُوفُ بِالْكَعْبَةِ؟ فَقَالَ سَعْدٌ: أَنَا سَعْدٌ. فَقَالَ أَبُو جَهْلٍ: تَطُوفُ بِالْكَعْبَةِ آمِنًا، وَقَدْ آوَيْتُمْ مُحَمَّدًا وَأَصْحَابَهُ؟ فَقَالَ: نَعَمْ. فَتَلاَحَيَا بَيْنَهُمَا. فَقَالَ أُمَيَّةُ لِسَعْدٍ: لاَ تَرْفَعْ صَوْتَكَ عَلَى أَبِي الْحَكَمِ، فَإِنَّهُ سَيِّدُ أَهْلِ الْوَادِي. ثُمَّ قَالَ سَعْدٌ: وَاللَّهِ لَئِنْ مَنَعْتَنِي أَنْ أَطُوفَ بِالْبَيْتِ لأَقْطَعَنَّ مَتْجَرَكَ بِالشَّامِ. قَالَ فَجَعَلَ أُمَيَّةُ يَقُولُ لِسَعْدٍ: لاَ تَرْفَعْ صَوْتَكَ. وَجَعَلَ يُمْسِكُهُ، فَغَضِبَ سَعْدٌ فَقَالَ: دَعْنَا عَنْكَ، فَإِنِّي سَمِعْتُ مُحَمَّدًا ﷺ يَزْعُمُ أَنَّهُ قَاتِلُكَ. قَالَ: إِيَّاىَ؟ قَالَ: نَعَمْ. قَالَ: وَاللَّهِ مَا يَكْذِبُ مُحَمَّدٌ إِذَا حَدَّثَ. فَرَجَعَ إِلَى امْرَأَتِهِ، فَقَالَ: أَمَا تَعْلَمِينَ مَا قَالَ لِي أَخِي الْيَثْرِبِيُّ؟ قَالَتْ: وَمَا قَالَ؟ قَالَ: زَعَمَ أَنَّهُ سَمِعَ مُحَمَّدًا يَزْعُمُ أَنَّهُ قَاتِلِي. قَالَتْ: فَوَاللَّهِ مَا يَكْذِبُ مُحَمَّدٌ. قَالَ: فَلَمَّا خَرَجُوا إِلَى بَدْرٍ، وَجَاءَ الصَّرِيخُ قَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ: أَمَا ذَكَرْتَ مَا قَالَ لَكَ أَخُوكَ الْيَثْرِبِيُّ؟ قَالَ: فَأَرَادَ أَنْ لاَ يَخْرُجَ، فَقَالَ لَهُ أَبُو جَهْلٍ: إِنَّكَ مِنْ أَشْرَافِ الْوَادِي، فَسِرْ يَوْمًا أَوْ يَوْمَيْنِ، فَسَارَ مَعَهُمْ فَقَتَلَهُ اللَّهُ.