Muhamed ibn Alai na ka thënë: Na ka treguar Ebu Usame, e ky nga Jezid ibn Abdullah ibn Ebu Burde, e ky nga Ebu Burde se Ebu Musai (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Në një betejë shkova me Pejgamberin ﷺ vetë i gjashti. Me vete kishim vetëm një deve, së cilës i hipnim me radhë. Këmbët na u bënë plagë, ndërsa mua më ranë edhe thonjtë. Kështu, këmbët i lidhëm me arna dhe, në saje të kësaj, edhe beteja mori emrin Dhatu Rikaë (Beteja e Arnave), ngaqë këmbët i mbështillnim me arna.” Ebu Burde thotë: “Ebu Musai na e tregoi këtë, por pastaj nuk i pëlqente të fliste rreth kësaj dhe thoshte: “Këtë nuk e kam bërë për t'u përmendur.” Sikur e urrente të shfaqte ndonjë vepër të tij.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ: حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى - رضى الله عنه - قَالَ: خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ ﷺ فِي غَزَاةٍ وَنَحْنُ سِتَّةُ نَفَرٍ بَيْنَنَا بَعِيرٌ نَعْتَقِبُهُ، فَنَقِبَتْ أَقْدَامُنَا وَنَقِبَتْ قَدَمَاىَ وَسَقَطَتْ أَظْفَارِي، وَكُنَّا نَلُفُّ عَلَى أَرْجُلِنَا الْخِرَقَ، فَسُمِّيَتْ غَزْوَةَ ذَاتِ الرِّقَاعِ، لِمَا كُنَّا نَعْصِبُ مِنَ الْخِرَقِ عَلَى أَرْجُلِنَا. وَحَدَّثَ أَبُو مُوسَى بِهَذَا، ثُمَّ كَرِهَ ذَاكَ قَالَ: مَا كُنْتُ أَصْنَعُ بِأَنْ أَذْكُرَهُ؟ كَأَنَّهُ كَرِهَ أَنْ يَكُونَ شَىْءٌ مِنْ عَمَلِهِ أَفْشَاهُ.