Ebu Ubejdi tregon: “Ishte ditë xhumaje kur isha i pranishëm në namazin e Bajramit tek Othman ibn Afani (Allahu qoftë i kënaqur me të!). Kështu, ai e fali namazin para hutbes, u ngrit në hutbe dhe tha: “O ju njerëz, në këtë ditë ju janë bashkuar dy festa (Bajrami dhe Xhumaja)! Andaj, ai që është banor i Avalit (i fshatrave përreth Medinës) dhe dëshiron ta presë xhumanë, le ta presë, kurse ai që nga radhët e tyre dëshiron të kthehet, prej meje është i lirë.”
قَالَ أَبُو عُبَيْدٍ: ثُمَّ شَهِدْتُ الْعِيدَ مَعَ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ فَكَانَ ذَلِكَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ، فَصَلَّى قَبْلَ الْخُطْبَةِ ثُمَّ خَطَبَ فَقَالَ: يَا أَيُّهَا النَّاسُ، إِنَّ هَذَا يَوْمٌ قَدِ اجْتَمَعَ لَكُمْ فِيهِ عِيدَانِ، فَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يَنْتَظِرَ الْجُمُعَةَ مِنْ أَهْلِ الْعَوَالِي فَلْيَنْتَظِرْ، وَمَنْ أَحَبَّ أَنْ يَرْجِعَ فَقَدْ أَذِنْتُ لَهُ.