Musa ibn Ismaili na ka thënë: Na ka treguar Ebu Avane nga Mensuri, e ky nga Ibrahimi, e ky nga Mesruku se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Kur të Dërguarit të Allahut ﷺ i vente ndonjë i sëmurë, - ose ka thënë: ia sillnin atë, - ai lutej: “Edhhibil bes rabe nas, veshfi, ente shafi, la shifae ila shifauke, shifaen la jugadiru sekamen (O Zoti i njerëzve! Largoje dhimbjen, shëro, sepse Ti je Shëruesi, nuk ka shërim përpos shërimit Tënd, shërim i cili nuk lë sëmundje!) !” Amër ibn Ebu Kajsi dhe Ibrahim ibn Tahmani transmetojnë nga Mensuri, e ky nga Ibrahimi dhe Ebu Duha se: “... kur i sillnin ndonjë të sëmurë.” Xheriri transmeton nga Mensuri, e ky nga Ebu Duha, i vetëm, se ka thënë: “Kur ai ﷺ shkonte te ndonjë i sëmurë.”
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ: حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ - رضى الله عنها -: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ﷺ كَانَ إِذَا أَتَى مَرِيضًا - أَوْ أُتِيَ بِهِ - قَالَ: "أَذْهِبِ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ، اشْفِ وَأَنْتَ الشَّافِي لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ، شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا". قَالَ عَمْرُو بْنُ أَبِي قَيْسٍ وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ طَهْمَانَ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ وَأَبِي الضُّحَى: إِذَا أُتِيَ بِالْمَرِيضِ. وَقَالَ جَرِيرٌ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ أَبِي الضُّحَى وَحْدَهُ، وَقَالَ: إِذَا أَتَى مَرِيضًا.