Zejd ibn Erkami (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Në fillim, flisnim edhe gjatë namazit. Ndodhte që ndokush i fliste shokut të vet që e kishte afër në namaz, derisa zbriti ajeti: “... dhe qëndroni me devotshmëri para Allahut...” (Bekare, 238) Atëherë u urdhëruam të heshtim dhe na u ndalua të flasim.”
عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ قَالَ: كُنَّا نَتَكَلَّمُ فِي الصَّلَاةِ، يُكَلِّمُ الرَّجُلُ صَاحِبَهُ وَهُوَ إِلَى جَنْبِهِ فِي الصَّلَاةِ، حَتَّى نَزَلَتْ: { وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ } [البقرة: ٢٣٨]. فَأُمِرْنَا بِالسُّكُوتِ وَنُهِينَا عَنِ الْكَلَامِ.