Ahmed ibn Muhamed Mekiu na ka thënë: Na ka treguar Ibrahim ibn Sadi, e ky nga Sadi, se babai i tij Ibrahimi tregon për (babanë e vet) Abdurrahman ibn Aufin (Allahu qoftë i kënaqur me të!) se një ditë, kur i sollën ushqim, tha: “Kur është vrarë Musab ibn Umejri, i cili ka qenë më i mirë se unë, nuk patëm gjetur me se ta qefinosnin, përveç një gune. Po ashtu, kur është vrarë Hamzai, ose një burrë tjetër, që, gjithashtu, ka qenë më i mirë se unë, nuk patëm gjetur me se ta qefinosnin, përveç një gune. Kam frikë se na janë përshpejtuar mirësitë qysh në këtë botë. Pastaj qau.”
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمَكِّيُّ: حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ: أُتِيَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ - رضى الله عنه - يَوْمًا بِطَعَامِهِ فَقَالَ: قُتِلَ مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ - وَكَانَ خَيْرًا مِنِّي - فَلَمْ يُوجَدْ لَهُ مَا يُكَفَّنُ فِيهِ إِلاَّ بُرْدَةٌ، وَقُتِلَ حَمْزَةُ أَوْ رَجُلٌ آخَرُ خَيْرٌ مِنِّي فَلَمْ يُوجَدْ لَهُ مَا يُكَفَّنُ فِيهِ إِلاَّ بُرْدَةٌ، لَقَدْ خَشِيتُ أَنْ يَكُونَ قَدْ عُجِّلَتْ لَنَا طَيِّبَاتُنَا فِي حَيَاتِنَا الدُّنْيَا، ثُمَّ جَعَلَ يَبْكِي.