Muhamed ibn Abdullahu na ka thënë: Më ka treguar babai im, e këtij i ka treguar Thumame se Enesi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se Ebu Bekri i dërgoi një letër ku kishte shkruar obligimet e zekatit me të cilat Allahu e urdhëroi të Dërguarin e Tij ﷺ: “Atij që i obligohet dhënia (për zekat) e një deveje katërvjeçare, por nuk e ka, ndërkohë posedon deve trevjeçare, atëherë i pranohet trevjeçarja, por, nëse mundet, ia shoqëron edhe dy dele ose njëzet dërhemë. Atij që i obligohet dhënia (për zekat) e një deveje trevjeçare, por nuk e ka, ndërkohë posedon deve katërvjeçare, atëherë i pranohet katërvjeçarja, porse mbledhësi i zekatit ia kthen njëzet dërhemë ose dy dele. Atij që i obligohet dhënia (për zekat) e një deveje trevjeçare, por posedon vetëm deve dyvjeçare, i pranohet dyvjeçarja, por ia shoqëron edhe dy dele ose njëzet dërhemë. Atij që i obligohet dhënia (për zekat) e një deveje dyvjeçare, por posedon vetëm deve trevjeçare, i pranohet trevjeçarja, porse mbledhësi i zekatit ia kthen njëzet dërhemë ose dy dele. Atij që i obligohet dhënia (për zekat) e një deveje dyvjeçare, por nuk e ka, ndërkohë ka deve njëvjeçare, i pranohet njëvjeçarja, por ia shoqëron edhe njëzet dërhemë ose dy dele.”
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ: حَدَّثَنِي ثُمَامَةُ، أَنَّ أَنَسًا - رضى الله عنه - حَدَّثَهُ: أَنَّ أَبَا بَكْرٍ - رضى الله عنه - كَتَبَ لَهُ فَرِيضَةَ الصَّدَقَةِ الَّتِي أَمَرَ اللَّهُ رَسُولَهُ ﷺ: "مَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ مِنَ الإِبِلِ صَدَقَةُ الْجَذَعَةِ، وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ جَذَعَةٌ وَعِنْدَهُ حِقَّةٌ، فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ الْحِقَّةُ وَيَجْعَلُ مَعَهَا شَاتَيْنِ إِنِ اسْتَيْسَرَتَا لَهُ أَوْ عِشْرِينَ دِرْهَمًا، وَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ الْحِقَّةِ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ الْحِقَّةُ وَعِنْدَهُ الْجَذَعَةُ، فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ الْجَذَعَةُ، وَيُعْطِيهِ الْمُصَدِّقُ عِشْرِينَ دِرْهَمًا أَوْ شَاتَيْنِ، وَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ الْحِقَّةِ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ إِلاَّ بِنْتُ لَبُونٍ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ بِنْتُ لَبُونٍ، وَيُعْطِي شَاتَيْنِ أَوْ عِشْرِينَ دِرْهَمًا، وَمَنْ بَلَغَتْ صَدَقَتُهُ بِنْتَ لَبُونٍ وَعِنْدَهُ حِقَّةٌ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ الْحِقَّةُ وَيُعْطِيهِ الْمُصَدِّقُ عِشْرِينَ دِرْهَمًا أَوْ شَاتَيْنِ، وَمَنْ بَلَغَتْ صَدَقَتُهُ بِنْتَ لَبُونٍ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ وَعِنْدَهُ بِنْتُ مَخَاضٍ، فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ بِنْتُ مَخَاضٍ وَيُعْطِي مَعَهَا عِشْرِينَ دِرْهَمًا أَوْ شَاتَيْنِ".