Muhamed ibn Ebu Bekër Mukademi na ka thënë: Na ka treguar Fudajl ibn Sulejmani, e këtij i ka treguar Musa ibn Ukbe, e këtij i ka rrëfyer Kurejbi se Abdullah ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) tregon: “Pejgamberi ﷺ, pasi vajosi dhe krehu flokët e mjekrën si dhe i veshi izarin dhe ridanë, u nis prej Medinës së bashku me shokët e tij. Nuk e kishte ndaluar asnjë veshje, përveç atyre të parfumuara me shafran, gjurmët e të cilit e përshkojnë lëkurën. Mëngjesi e zuri në Dhul Hulejfe. Hipi në kafshën e tij dhe, me të arritur në rrafshinën Bejda, hyri në ihram së bashku me shokët e vet dhe ia vendosi qaforen kurbanit të tij (duke e shenjuar për kurban). Atëkohë, muajit dhul kade i kishin mbetur edhe pesë ditë. Kur arriti në Mekë, kishin kaluar katër net të muajit dhul hixhe. E kreu tavafin rreth Qabesë dhe ecjen mes Safasë e Mervës, por, për shkak të kurbanit, të cilit ia kishte vendosur qaforen (dhe e kishte marrë me vete), nuk u lirua nga ihrami. Pastaj, i hyrë në ihram për haxh, vazhdoi rrugën për në pjesën e sipërme të Mekës, te Haxhuni. Pas tavafit të parë, nuk iu afrua më Qabesë, derisa u kthye prej Arafatit. Ndërkaq, sahabët i urdhëroi të bëjnë tavaf rreth Qabesë e të ecin mes Safasë e Mervës, pastaj t'i shkurtojnë flokët dhe të lirohen nga ihrami. Këto vlenin vetëm për ata që nuk e kishin marrë me vete kurbanin me qafore. Ata që kishin ardhur me bashkëshorte (dhe ishin liruar nga ihrami), i kishin të lejuara marrëdhëniet intime me to, si dhe parfumimin e veshjen e rrobave të përditshme.”
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ الْمُقَدَّمِيُّ: حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ: حَدَّثَنِي مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ قَالَ: أَخْبَرَنِي كُرَيْبٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ - رضى الله عنهما - قَالَ: انْطَلَقَ النَّبِيُّ ﷺ مِنَ الْمَدِينَةِ، بَعْدَ مَا تَرَجَّلَ وَادَّهَنَ وَلَبِسَ إِزَارَهُ وَرِدَاءَهُ، هُوَ وَأَصْحَابُهُ، فَلَمْ يَنْهَ عَنْ شَىْءٍ مِنَ الأَرْدِيَةِ وَالأُزْرِ تُلْبَسُ إِلاَّ الْمُزَعْفَرَةَ الَّتِي تَرْدَعُ عَلَى الْجِلْدِ، فَأَصْبَحَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ، رَكِبَ رَاحِلَتَهُ حَتَّى اسْتَوَى عَلَى الْبَيْدَاءِ، أَهَلَّ هُوَ وَأَصْحَابُهُ وَقَلَّدَ بَدَنَتَهُ، وَذَلِكَ لِخَمْسٍ بَقِينَ مِنْ ذِي الْقَعْدَةِ، فَقَدِمَ مَكَّةَ لأَرْبَعِ لَيَالٍ خَلَوْنَ مِنْ ذِي الْحَجَّةِ، فَطَافَ بِالْبَيْتِ وَسَعَى بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، وَلَمْ يَحِلَّ مِنْ أَجْلِ بُدْنِهِ لأَنَّهُ قَلَّدَهَا، ثُمَّ نَزَلَ بِأَعْلَى مَكَّةَ عِنْدَ الْحَجُونِ، وَهُوَ مُهِلٌّ بِالْحَجِّ، وَلَمْ يَقْرَبِ الْكَعْبَةَ بَعْدَ طَوَافِهِ بِهَا حَتَّى رَجَعَ مِنْ عَرَفَةَ، وَأَمَرَ أَصْحَابَهُ أَنْ يَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ وَبَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، ثُمَّ يُقَصِّرُوا مِنْ رُءُوسِهِمْ ثُمَّ يَحِلُّوا، وَذَلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ بَدَنَةٌ قَلَّدَهَا، وَمَنْ كَانَتْ مَعَهُ امْرَأَتُهُ فَهِيَ لَهُ حَلاَلٌ، وَالطِّيبُ وَالثِّيَابُ.