Abdullah ibn Muhamed ibn Esma na ka thënë: Na ka treguar Xhuvejri se Nafiu tregon se, në netët kur ushtria e luftonte Ibn Zubejrin (në Mekë), Ubejdullahu dhe Salimi, të bijtë e Abdullahut (Allahu qoftë i kënaqur me ta!), i thanë Abdullah ibn Omerit: “Nuk prish punë nëse këtë vit nuk e kryen haxhin. Kemi frikë se do të të ndalin prej Qabesë.” Ai tha: “Me të Dërguarin e Allahut ﷺ patëm shkuar (në Mekë), e jobesimtarët kurejshë na patën ndalur prej Qabesë. Pejgamberi ﷺ e theri kurbanin dhe e rroi kokën. Jini dëshmitarë se unë po nisem për umre. Do të nisem, me lejen e Allahut. Nëse më lejojnë, do të bëj tavaf, e, nëse më ndalin, do të veproj ashtu siç ka vepruar Pejgamberi ﷺ gjatë kohës që kam qenë me të.” Më pas, nga Dhul Hulejfja, hyri në ihram për umre, eci një copë herë dhe tha: “Çështja e tyre (haxhit dhe umrës) është e njëjtë. Jini dëshmitarë se po e bashkoj umrën me haxhin.” Kështu, nuk u lirua prej ihramit deri në ditën e therjes së kurbaneve (më dhjetë dhul hixhe), kur dhe e theri kurbanin.” Ai thoshte: “Nuk lirohet prej ihramit, derisa të bëjë një tavaf rreth Qabesë, atë ditë kur të hyjë në Mekë.”
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَسْمَاءَ: حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ، عَنْ نَافِعٍ: أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، وَسَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ أَخْبَرَاهُ أَنَّهُمَا كَلَّمَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ - رضى الله عنهما - لَيَالِيَ نَزَلَ الْجَيْشُ بِابْنِ الزُّبَيْرِ فَقَالاَ: لاَ يَضُرُّكَ أَنْ لاَ تَحُجَّ الْعَامَ، وَإِنَّا نَخَافُ أَنْ يُحَالَ بَيْنَكَ وَبَيْنَ الْبَيْتِ. فَقَالَ: خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ فَحَالَ كُفَّارُ قُرَيْشٍ دُونَ الْبَيْتِ، فَنَحَرَ النَّبِيُّ ﷺ هَدْيَهُ، وَحَلَقَ رَأْسَهُ، وَأُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ الْعُمْرَةَ، إِنْ شَاءَ اللَّهُ أَنْطَلِقُ، فَإِنْ خُلِّيَ بَيْنِي وَبَيْنَ الْبَيْتِ طُفْتُ، وَإِنْ حِيلَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ فَعَلْتُ كَمَا فَعَلَ النَّبِيُّ ﷺ وَأَنَا مَعَهُ. فَأَهَلَّ بِالْعُمْرَةِ مِنْ ذِي الْحُلَيْفَةِ، ثُمَّ سَارَ سَاعَةً، ثُمَّ قَالَ: إِنَّمَا شَأْنُهُمَا وَاحِدٌ، أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ حَجَّةً مَعَ عُمْرَتِي. فَلَمْ يَحِلَّ مِنْهُمَا حَتَّى حَلَّ يَوْمَ النَّحْرِ، وَأَهْدَى، وَكَانَ يَقُولُ: لاَ يَحِلُّ حَتَّى يَطُوفَ طَوَافًا وَاحِدًا يَوْمَ يَدْخُلُ مَكَّةَ.