4160, 4161 - Ismail ibn Abdullahu na ka thënë: Më ka treguar Maliku, e ky nga Zejdi, i biri i Eslemit, se babai i tij Eslemi tregon: “Dola me Omer ibn Hatabin në treg. Atëherë, një grua e re e ndali Omerin e i tha: “O prijës i besimtarëve, burri im ka vdekur, ndërsa fëmijët i ka lënë të vegjël. Për Allahun, nuk kanë as kafshë të vogla për të pjekur, nuk kanë as të mbjella, as qumësht. Kam frikë se do t'i hajë hiena. Unë jam e bija e Hufaf ibn Ima Gifariut, babai im ka qenë pjesëmarrës në Hudejbije me Pejgamberin ﷺ.” Omeri u ndal me të e nuk vazhdoi, pastaj tha: “Mirë se vjen, e afërmja ime!” Pastaj shkoi te një deve e fuqishme, e cila ishte e lidhur në shtëpi, e ngarkoi atë me dy thasë, të cilat i mbushi me ushqim, dhe mes tyre ngarkoi furnizim e rroba. Pastaj asaj ia dha litarin (e devesë) dhe i tha: “Tërhiqe. Këto gjëra nuk do të harxhohen derisa Allahu t'ju sjellë furnizim tjetër.” Një person tha: “O prijës i besimtarëve, i dhe shumë!” Omeri tha: “Mjerë nëna për ty! Për Allahun, sikur po e shoh babanë dhe vëllanë e saj, të cilët rrethuan një kështjellë për një kohë, derisa e çliruan, kurse ne përfituam prej plaçkës së saj (kështjellës).”
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ قَالَ: خَرَجْتُ مَعَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ - رضى الله عنه - إِلَى السُّوقِ، فَلَحِقَتْ عُمَرَ امْرَأَةٌ شَابَّةٌ فَقَالَتْ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ هَلَكَ زَوْجِي وَتَرَكَ صِبْيَةً صِغَارًا، وَاللَّهِ مَا يُنْضِجُونَ كُرَاعًا، وَلاَ لَهُمْ زَرْعٌ وَلاَ ضَرْعٌ، وَخَشِيتُ أَنْ تَأْكُلَهُمُ الضَّبُعُ، وَأَنَا بِنْتُ خُفَافِ بْنِ إِيمَاءَ الْغِفَارِيِّ، وَقَدْ شَهِدَ أَبِي الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ النَّبِيِّ ﷺ، فَوَقَفَ مَعَهَا عُمَرُ، وَلَمْ يَمْضِ، ثُمَّ قَالَ: مَرْحَبًا بِنَسَبٍ قَرِيبٍ. ثُمَّ انْصَرَفَ إِلَى بَعِيرٍ ظَهِيرٍ كَانَ مَرْبُوطًا فِي الدَّارِ، فَحَمَلَ عَلَيْهِ غِرَارَتَيْنِ مَلَأَهُمَا طَعَامًا، وَحَمَلَ بَيْنَهُمَا نَفَقَةً وَثِيَابًا، ثُمَّ نَاوَلَهَا بِخِطَامِهِ ثُمَّ قَالَ: اقْتَادِيهِ فَلَنْ يَفْنَى حَتَّى يَأْتِيَكُمُ اللَّهُ بِخَيْرٍ. فَقَالَ رَجُلٌ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَكْثَرْتَ لَهَا. قَالَ عُمَرُ: ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ، وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَى أَبَا هَذِهِ وَأَخَاهَا قَدْ حَاصَرَا حِصْنًا زَمَانًا، فَافْتَتَحَاهُ، ثُمَّ أَصْبَحْنَا نَسْتَفِيءُ سُهْمَانَهُمَا فِيهِ.