Is'haku na ka thënë: Na ka rrëfyer Nadër ibn Shumejli, e këtij i ka rrëfyer Ibn Avniu se Nafiu tregon: “Kur Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) lexonte Kuran, nuk fliste asgjë derisa e përfundonte. Një ditë, e përcolla teksa e lexonte suren Bekare dhe, kur arriti në një vend, tha: “Vallë, e di për çfarë ka zbritur ky ajet?” I thashë: “Jo.” Ai tha: “Ka zbritur për këtë e atë.” Pastaj e vazhdoi leximin.”
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ: أَخْبَرَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ: أَخْبَرَنَا ابْنُ عَوْنٍ عَنْ نَافِعٍ قَالَ: كَانَ ابْنُ عُمَرَ - رضى الله عنهما - إِذَا قَرَأَ الْقُرْآنَ لَمْ يَتَكَلَّمْ حَتَّى يَفْرُغَ مِنْهُ، فَأَخَذْتُ عَلَيْهِ يَوْمًا، فَقَرَأَ سُورَةَ الْبَقَرَةِ حَتَّى انْتَهَى إِلَى مَكَانٍ قَالَ: تَدْرِي فِيمَا أُنْزِلَتْ؟ قُلْتُ: لاَ. قَالَ: أُنْزِلَتْ فِي كَذَا وَكَذَا، ثُمَّ مَضَى.