Abdullahu na ka thënë: Na ka treguar Sulejman ibn Abdurrahmani dhe Musa ibn Haruni, e këtyre u ka treguar Velid ibn Muslimi, e këtij i ka treguar Abdullah ibn Ala ibn Zebri, e këtij i ka treguar Busr ibn Ubejdullahu, e këtij i ka treguar Ebu Idris Havlani se Ebu Derdai (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Mes Ebu Bekrit dhe Omerit u shkaktua një polemikë, e në atë rast Ebu Bekri e zemëroi Omerin. Si rrjedhojë, Omeri u largua, kurse Ebu Bekri i shkoi pas duke i kërkuar ta falë, por Omeri nuk pranonte, derisa ia mbylli derën në fytyrë Ebu Bekrit. Kështu, teksa po rrinim me të Dërguarin e Allahut ﷺ, Ebu Bekri erdhi me nxitim, e në atë rast i Dërguari i Allahut ﷺ tha: “Ky shoku juaj qenka grindur (me dikë) .” Më pas, Omeri u pendua nga veprimet e tij, prandaj erdhi, dha selam dhe u ul afër Pejgamberit ﷺ për t'ia treguar ngjarjen. I Dërguari i Allahut ﷺ u zemërua, ndërsa Ebu Bekri thoshte: “Betohem në Allahun, o i Dërguari i Allahut, se unë isha gabim.” Atëherë i Dërguari i Allahut ﷺ tha: “Vallë, mund ta lini të qetë shokun tim?! Vallë, mund ta lini të qetë shokun tim?! Kur unë thosha: “O njerëz, unë jam i Dërguari i Allahut për të gjithë ju...”, (Araf, 158) ju thoshit: “Po gënjen!”, ndërsa Ebu Bekri thoshte: “Po e thua të vërtetën!”
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ: حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَمُوسَى بْنُ هَارُونَ، قَالاَ: حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ: حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْعَلاَءِ بْنِ زَبْرٍ قَالَ: حَدَّثَنِي بُسْرُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو إِدْرِيسَ الْخَوْلاَنِيُّ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا الدَّرْدَاءِ يَقُولُ: كَانَتْ بَيْنَ أَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ مُحَاوَرَةٌ، فَأَغْضَبَ أَبُو بَكْرٍ عُمَرَ، فَانْصَرَفَ عَنْهُ عُمَرُ مُغْضَبًا، فَاتَّبَعَهُ أَبُو بَكْرٍ يَسْأَلُهُ أَنْ يَسْتَغْفِرَ لَهُ، فَلَمْ يَفْعَلْ حَتَّى أَغْلَقَ بَابَهُ فِي وَجْهِهِ. فَأَقْبَلَ أَبُو بَكْرٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ ﷺ - فَقَالَ أَبُو الدَّرْدَاءِ: وَنَحْنُ عِنْدَهُ - فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: "أَمَّا صَاحِبُكُمْ هَذَا فَقَدْ غَامَرَ". قَالَ: وَنَدِمَ عُمَرُ عَلَى مَا كَانَ مِنْهُ، فَأَقْبَلَ حَتَّى سَلَّمَ وَجَلَسَ إِلَى النَّبِيِّ ﷺ وَقَصَّ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ ﷺ الْخَبَرَ. قَالَ أَبُو الدَّرْدَاءِ: وَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ وَجَعَلَ أَبُو بَكْرٍ يَقُولُ: وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، لأَنَا كُنْتُ أَظْلَمَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: "هَلْ أَنْتُمْ تَارِكُو لِي صَاحِبِي؟ هَلْ أَنْتُمْ تَارِكُو لِي صَاحِبِي؟ إِنِّي قُلْتُ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا، فَقُلْتُمْ كَذَبْتَ. وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: صَدَقْتَ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللهِ: غَامَرَ: سَبَقَ بِالْخَيْرِ.