Abdullah ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) tregon se i Dërguari i Allahut ﷺ ndalej te pemët e mëdha, në të majtë të rrugës, në tatëpjetën që ishte ngjitur Hershës (një kodër me këtë emër, në kryqëzimin e rrugës së Medinës dhe Shamit). Tatëpjeta ishte larg prej rrugës sa të hedhësh një shigjetë. Abdullahu falej te pema më e afërt e grumbullit të pemëve që ndodheshin afër rrugës, përkatësisht te më e gjata prej tyre.
وَأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ حَدَّثَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ﷺ نَزَلَ عِنْدَ سَرَحَاتٍ عَنْ يَسَارِ الطَّرِيقِ، فِي مَسِيلٍ دُونَ هَرْشَى، ذَلِكَ الْمَسِيلُ لاَصِقٌ بِكُرَاعِ هَرْشَى، بَيْنَهُ وَبَيْنَ الطَّرِيقِ قَرِيبٌ مِنْ غَلْوَةٍ، وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ يُصَلِّي إِلَى سَرْحَةٍ، هِيَ أَقْرَبُ السَّرَحَاتِ إِلَى الطَّرِيقِ وَهِيَ أَطْوَلُهُنَّ.