Humejdi tregon: “E pyeta Zejneben: “E pse e hedh bajgën pas një viti?” Ajo tha: “(Në kohën paraislame) nëse gruas i vdiste burri, ajo hynte në një kasolle, vishte rrobat më të këqija dhe nuk parfumohej pa kaluar një vit. Pastaj asaj i sillnin një kafshë, gomar, dele a pëllumb, me të cilën e fërkonte lëkurën e saj dhe, në të shumtën e rasteve, kafsha ngordhte. Pastaj ajo dilte e i jepnin një bajgë, të cilën e gjuante, e pas kësaj ajo u kthehej gjërave që dëshironte, përkatësisht parfumit ose diçkaje tjetër.”
قَالَ حُمَيْدٌ: فَقُلْتُ لِزَيْنَبَ: وَمَا تَرْمِي بِالْبَعَرَةِ عَلَى رَأْسِ الْحَوْلِ؟ فَقَالَتْ زَيْنَبُ: كَانَتِ الْمَرْأَةُ إِذَا تُوُفِّيَ عَنْهَا زَوْجُهَا دَخَلَتْ حِفْشًا، وَلَبِسَتْ شَرَّ ثِيَابِهَا، وَلَمْ تَمَسَّ طِيبًا حَتَّى تَمُرَّ بِهَا سَنَةٌ، ثُمَّ تُؤْتَى بِدَابَّةٍ حِمَارٍ أَوْ شَاةٍ أَوْ طَائِرٍ فَتَفْتَضُّ بِهِ، فَقَلَّمَا تَفْتَضُّ بِشَىْءٍ إِلاَّ مَاتَ، ثُمَّ تَخْرُجُ فَتُعْطَى بَعَرَةً فَتَرْمِي بِهَا، ثُمَّ تُرَاجِعُ بَعْدُ مَا شَاءَتْ مِنْ طِيبٍ أَوْ غَيْرِهِ. سُئِلَ مَالِكٌ: مَا تَفْتَضُّ بِهِ؟ قَالَ: تَمْسَحُ بِهِ جِلْدَهَا.