Muhamed ibn Muthena më ka thënë: Na ka treguar Ibn Ebu Adiu, e ky nga Sulejmani, e ky nga Ebu Othmani se Abdurrahmani, i biri i Ebu Bekrit (Allahu qoftë i kënaqur me të!), tregon: “Një ditë, Ebu Bekri solli një mysafir, - ose ka thënë: disa mysafirë, - kurse vetë e kaloi natën te Pejgamberi ﷺ. Kur u kthye, nëna ime i tha: “E le mysafirin vetëm, - ose ka thënë: i le mysafirët vetëm, - sonte!” Ai tha: “A nuk u shtrove bukë?” Ajo tha: “I shërbyem, por refuzoi, - ose ka thënë: refuzuan.” Ebu Bekri u zemërua dhe filloi të fyente e të nëmte dhe u betua se nuk do ta hante atë ushqim. Unë u fsheha, mirëpo ai thirri: “O injorant!” Pastaj gruaja u betua se, nëse ai nuk ha, as ajo s'do të hajë. Po ashtu, mysafiri, përkatësisht mysafirët, u betuan se nuk do të hanë derisa të hajë edhe ai. Ebu Bekri tha: “Si duket, ky betim qe prej shejtanit”, pastaj kërkoi t'ia sillnin ushqimin dhe hëngri, e bashkë me të edhe të tjerët. Sa herë ngrinin një kafshatë, ajo që ishte në enë sa vinte e shtohej. Ebu Bekri tha: “Oj bija e fisit benu firas, ç'është kjo?” Ajo tha: “Lum e lum për ne! Qenka shtuar tri herë më shumë sesa që ishte në fillim.” Pasi mbaruan së ngrëni, Ebu Bekri ia dërgoi ushqimin Pejgamberit ﷺ.” Transmetuesi tregon se edhe i Dërguari i Allahut ﷺ kishte ngrënë nga ai ushqim.”
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى: حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ قَالَ: قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ - رضى الله عنهما -: جَاءَ أَبُو بَكْرٍ بِضَيْفٍ لَهُ - أَوْ بِأَضْيَافٍ لَهُ -، فَأَمْسَى عِنْدَ النَّبِيِّ ﷺ. فَلَمَّا جَاءَ قَالَتْ أُمِّي: احْتَبَسْتَ عَنْ ضَيْفِكَ - أَوْ أَضْيَافِكَ - اللَّيْلَةَ!. قَالَ: مَا عَشَّيْتِهِمْ؟ فَقَالَتْ: عَرَضْنَا عَلَيْهِ - أَوْ عَلَيْهِمْ فَأَبَوْا أَوْ - فَأَبَى، فَغَضِبَ أَبُو بَكْرٍ فَسَبَّ وَجَدَّعَ وَحَلَفَ لاَ يَطْعَمُهُ، فَاخْتَبَأْتُ أَنَا فَقَالَ: يَا غُنْثَرُ. فَحَلَفَتِ الْمَرْأَةُ لاَ تَطْعَمُهُ حَتَّى يَطْعَمَهُ، فَحَلَفَ الضَّيْفُ - أَوِ الأَضْيَافُ - أَنْ لاَ يَطْعَمَهُ أَوْ يَطْعَمُوهُ حَتَّى يَطْعَمَهُ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: كَأَنَّ هَذِهِ مِنَ الشَّيْطَانِ فَدَعَا بِالطَّعَامِ فَأَكَلَ وَأَكَلُوا فَجَعَلُوا لاَ يَرْفَعُونَ لُقْمَةً إِلاَّ رَبَا مِنْ أَسْفَلِهَا أَكْثَرُ مِنْهَا، فَقَالَ: يَا أُخْتَ بَنِي فِرَاسٍ مَا هَذَا؟ فَقَالَتْ: وَقُرَّةِ عَيْنِي إِنَّهَا الآنَ لأَكْثَرُ قَبْلَ أَنْ نَأْكُلَ فَأَكَلُوا وَبَعَثَ بِهَا إِلَى النَّبِيِّ ﷺ. فَذَكَرَ أَنَّهُ أَكَلَ مِنْهَا.