Ademi na ka thënë: Na ka treguar Ibn Ebu Dhiëbi, e këtij i ka treguar Zuhriu se Sehël ibn Sad Saidiu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Uvejmir Axhlani vajti tek Asim ibn Adiu e i tha: “Çfarë thua për një burrë që gjen një burrë të huaj me gruan e tij? A ta vrasë atë, e pastaj edhe këtë ta vrisni? O Asim, pyete për mua të Dërguarin e Allahut ﷺ për këtë.” Ai e pyeti, porse i Dërguari i Allahut ﷺ i urrente pyetjet (për diçka që s'ka ndodhur) dhe i qortonte. Kështu, Asimi u kthye dhe i tregoi se Pejgamberi ﷺ e urreu pyetjen. Uvejmiri tha: “Për Allahun, do të shkoj vetë te Pejgamberi ﷺ. Kur shkoi, Allahu i Madhëruar tashmë kishte zbritur shpallje nga Kurani, pas largimit të Asimit. Atëherë, i Dërguari i Allahut ﷺ tha: “Allahu zbriti shpallje për ju” - dhe i ftoi ata dy (Uvejmirin dhe gruan e tij), të cilët erdhën dhe mallkuan njëri-tjetrin (bënë lian). Pas kësaj, Uvejmiri tha: “O i Dërguari i Allahut, po ta mbaja, unë do të isha gënjeshtari.” Prandaj, e lëshoi, edhe pse i Dërguari i Allahut ﷺ nuk e urdhëroi të veprojë ashtu.” Ibn Shihabi thotë: “E tillë mbeti tradita e bashkëshortëve që bëjnë lian (pra, të ndahen).” Pejgamberi ﷺ tha: “Shikojeni, nëse ajo e lind fëmijën të kuq e të shkurtër, sikurse lloj zhapiu, mendoj se ai ka gënjyer. E, nëse ajo e lind të zi, me sy të mëdhenj e me vithe të mëdha, mendoj se ai e ka thënë të vërtetën.” Në fund, ajo lindi një fëmijë (të zi) siç nuk dëshirohej.”
حَدَّثَنَا آدَمُ: حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ: حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ قَالَ: جَاءَ عُوَيْمِرٌ العَجْلَانِيُّ إِلَى عَاصِمِ بْنِ عَدِيٍّ فَقَالَ: أَرَأَيْتَ رَجُلاً وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلاً فَيَقْتُلُهُ، أَتَقْتُلُونَهُ بِهِ؟ سَلْ لِي يَا عَاصِمُ رَسُولَ اللَّهِ ﷺ. فَسَأَلَهُ فَكَرِهَ النَّبِيُّ ﷺ الْمَسَائِلَ وَعَابَهَا. فَرَجَعَ عَاصِمٌ فَأَخْبَرَهُ أَنَّ النَّبِيَّ ﷺ كَرِهَ الْمَسَائِلَ. فَقَالَ عُوَيْمِرٌ: وَاللَّهِ لآتِيَنَّ النَّبِيَّ ﷺ. فَجَاءَ وَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى الْقُرْآنَ خَلْفَ عَاصِمٍ. فَقَالَ لَهُ: "قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ فِيكُمْ قُرْآنًا". فَدَعَا بِهِمَا فَتَقَدَّمَا فَتَلاَعَنَا. ثُمَّ قَالَ عُوَيْمِرٌ: كَذَبْتُ عَلَيْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنْ أَمْسَكْتُهَا. فَفَارَقَهَا وَلَمْ يَأْمُرْهُ النَّبِيُّ ﷺ بِفِرَاقِهَا. فَجَرَتِ السُّنَّةُ فِي الْمُتَلاَعِنَيْنِ. وَقَالَ النَّبِيُّ ﷺ: "انْظُرُوهَا فَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَحْمَرَ قَصِيرًا مِثْلَ وَحَرَةٍ فَلاَ أُرَاهُ إِلاَّ قَدْ كَذَبَ، وَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَسْحَمَ أَعْيَنَ ذَا أَلْيَتَيْنِ فَلاَ أَحْسِبُ إِلاَّ قَدْ صَدَقَ عَلَيْهَا". فَجَاءَتْ بِهِ عَلَى الأَمْرِ الْمَكْرُوهِ.