72. Therja dhe gjahu

Ebu Nuajmi na ka thënë: Na ka treguar Zekerija nga Amiri se Adij ibn Hatimi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “E pyeta Pejgamberin ﷺ për gjuetinë me hu, e ai më tha: “Atë gjah që e ke goditur me majën e tij, haje, kurse ai, të cilin e ke goditur me trungun e hurit, llogaritet ngordhësirë.” Pastaj e pyeta për gjuetinë me qen e ai më tha: “Atë që e ka kapur për ty, haje, sepse gjuetia e qenit llogaritet therje (e gjahut), e, nëse bashkë me qenin tënd a qentë e tu gjen një qen tjetër dhe ke frikë se edhe ai ka marrë pjesë në gjueti, e në atë rast e ka mbytur, mos ha nga ajo pre, sepse ti ke thënë “bismilah" për qenin tënd, e jo për qenin tjetër.”

Sulejman ibn Harbi na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe nga Abdullah ibn Ebu Seferi, e ky nga Shabiu se Adij ibn Hatimi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “E pyeta të Dërguarin e Allahut ﷺ për gjahun e goditur me hu, e në atë rast ai më tha:
- “Atë gjah që e ke goditur me majën e tij, haje, kurse ai, të cilin e ke goditur me trupin e hurit, llogaritet ngordhësirë, andaj mos e ha!”
- Po kur ta lëshoj qenin tim?
- “Kur ta kesh lëshuar qenin dhe të kesh thënë “bismilah”, atëherë haje!”
- Po nëse ai ka ngrënë nga preja? - e pyeta.
- “Mos e ha, sepse ai nuk ka gjuajtur për ty, por ka gjuajtur për vete.”
- Po nëse e lëshoj qenin tim e bashkë me të gjej një qen tjetër?
- “Mos ha, sepse ti ke thënë “bismilah" për qenin tënd, e jo për ndonjë tjetër”, - m'u përgjigj Pejgamberi ﷺ.

Kabisa na ka thënë: Na ka treguar Sufjani nga Mensuri, e ky nga Ibrahimi, e ky nga Hemam ibn Harithi se Adij ibn Hatimi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “E pyeta të Dërguarin e Allahut ﷺ:
- O i Dërguari i Allahut! A është e lejuar të gjuajmë me qen të stërvitur?
- “Haje atë që e kanë gjuajtur për ty!” - tha Pejgamberi ﷺ.
- Edhe nëse e kanë mbytur gjahun?
- “Edhe nëse e kanë mbytur.”
- Ne gjuajmë edhe me hu?
- “Haje atë gjah që e ka depërtuar (therur), kurse atë që është goditur me pjesën anësore, mos e ha!”

Abdullah ibn Jezidi na ka thënë: Na ka treguar Hajve, e këtij i ka rrëfyer Rebia ibn Jezid Dimeshkiu nga Ebu Idrisi se Ebu Thaleb Husheniu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se e ka pyetur Pejgamberin ﷺ: “O i Dërguari i Allahut, ne jetojmë në tokën e ithtarëve të Librit, andaj a na lejohet të hamë në enët e tyre? Gjithashtu, ne ndodhemi në troje gjuetie, ku gjuaj me hark dhe me qenin tim të pastërvitur e të stërvitur. Çfarë më lejohet prej këtyre?” Pejgamberi ﷺ tha: “Sa i përket asaj që e përmende për ithtarët e Librit, nëse gjeni enë të tjera, mos hani në enët e tyre, e, nëse nuk gjeni të tjera, atëherë pastroni ato dhe përdorini për ngrënie. Pastaj, atë që e ke gjuajtur me shigjetën tënde duke thënë “bismilah”, haje! Atë që e ke gjuajtur me qenin e stërvitur duke thënë “bismilah”, haje. Ndërkaq, atë që e ke gjuajtur me qenin tënd të pastërvitur, nëse arrin ta therësh, haje.”

Jusuf ibn Rashidi na ka thënë: Na ka treguar Vekiu dhe Jezid ibn Haruni - versioni tekstual është i Jezidit - nga Kehmes ibn Haseni, e ky nga Abdullah ibn Burejde se Abdullah ibn Mugafeli (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se pa një burrë duke gjuajtur me gurë dhe i tha: “Mos gjuaj, se i Dërguari i Allahut ﷺ ka ndaluar gjuajtjen me gurë, - ose ka thënë: e ka urryer gjuajtjen me gurë, - dhe ka thënë: “Me të as gjuhet gjahu, as mbytet armiku, por vetëm mund t'ia thyesh ndokujt dhëmbin, ose t'ia qorrosh syrin.” Pas një kohe e pa përsëri duke gjuajtur me gurë dhe i tha: “Unë po të tregoj se i Dërguari i Allahut ﷺ ka ndaluar gjuajtjen me gurë, - ose ka thënë: e ka urryer atë, - ndërsa ti vazhdon të gjuash?! Nuk do të të flas për kaq kohë.”

Musa ibn Ismaili na ka thënë: Na ka treguar Abdulaziz ibn Muslimi, e këtij i ka treguar Abdullah ibn Dinari se Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Atij që mban qen që nuk i shërben as për bagëti e as është i stërvitur për gjueti, për çdo ditë i pakësohen dy kiratë nga veprat e tij.”

Mekij ibn Ibrahimi na ka thënë: Na ka rrëfyer Handhale ibn Ebu Sufjani, e ky e ka dëgjuar Salimin se Abdullah ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se e ka dëgjuar Pejgamberin ﷺ të thotë: “Atij që mban qen, me përjashtim të qenit të stërvitur për gjueti dhe qenit të bagëtisë, për çdo ditë i pakësohen dy kiratë nga shpërblimi i tij.”

Abdullah ibn Jusufi na ka thënë: Na ka rrëfyer Maliku nga Nafiu se Abdullah ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Atij që mban qen, me përjashtim të qenit të kopesë ose qenit të stërvitur (për gjueti), për çdo ditë i pakësohen dy kiratë nga veprat e tij.”

Kutejbe ibn Seidi na ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Fudajli nga Bejani, e ky nga Shabiu se Adij ibn Hatimi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Një ditë, të Dërguarit të Allahut ﷺ i thashë: “Ne i përdorim këta qen për gjueti?” Ai tha: “Nëse i ke lëshuar qentë e stërvitur dhe ke thënë “bismilah”, atëherë ha nga preja që kanë gjahtuar, edhe nëse e mbysin atë, përveç nëse qeni ka ngrënë nga preja, sepse kam frikë se e ka gjuajtur për vete. E, nëse bashkë me të janë përzier edhe qenë të tjerë, atëherë mos e ha.”

Musa ibn Ismaili na ka thënë: Na ka treguar Thabit ibn Jezidi, e këtij i ka treguar Asimi nga Shabiu se Adij ibn Hatimi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Nëse e ke ndërsyer qenin tënd dhe ke thënë “bismilah”, pastaj ai e ka kapur prenë ose e ka mbytur, atëherë ha prej saj! Por, nëse qeni ka ngrënë, mos ha prej saj, sepse e ka gjuajtur për vete. Nëse qentë janë përzier, ndërkohë ti nuk ke thënë “bismilah" për qentë e tjerë, pastaj ata e kanë kapur prenë dhe e kanë mbytur, atëherë mos ha prej saj, sepse nuk mund ta dish cili e ka mbytur! E, në qoftë se e ke goditur prenë dhe e ke gjetur pas një a dy ditësh, duke mos parë në të gjurmë tjetër pos plagës së shkaktuar nga shigjeta jote, atëherë haje. E, nëse ka rënë (është mbytur) në ujë, mos e ha!”

Abdulala transmeton nga Davudi, e ky nga Amiri se Adiu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Një ditë, të Dërguarit të Allahut ﷺ i thashë: “Nëse dikush e godet gjahun dhe nuk mund ta gjejë dy-tri ditë, pastaj e gjen të ngordhur me shigjetën e tij në të, si të veprojmë?” Ai iu përgjigj: “Mund të hajë prej saj, nëse dëshiron.”

Ademi na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe nga Abdullah ibn Ebu Seferi, e ky nga Shabiu se Adij ibn Hatimi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se ka thënë: “O i Dërguari i Allahut! Unë e ndërsej qenin tim duke thënë “bismilah”. Pejgamberi ﷺ tha: “Kur ta lëshosh qenin tënd dhe të thuash “bismilah”, pastaj ai e kap, e mbyt dhe fillon ta hajë, mos e ha, sepse ai e ka gjuajtur për vete!” Thashë: “Po kur e ndërsej qenin tim dhe me të gjej një qen tjetër, ndërkohë nuk mund ta kuptoj se cili prej tyre e ka gjuajtur?” Tha: “Mos e ha, sepse ti ke thënë “bismilah" vetëm për qenin tënd, e jo për të tjerët!” Pastaj e pyeta për gjuetinë me hu, e në atë rast më tha: “Haje atë që e ke goditur me majën e tij, e, nëse e ke goditur me trupin e hurit dhe ka ngordhur, ajo është ngordhësirë, andaj mos e ha!”

Muhamedi më ka thënë: Më ka rrëfyer Ibn Fudajli nga Bejani, e ky nga Amiri se Adij ibn Hatimi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) thotë: “E kam pyetur të Dërguarin e Allahut ﷺ duke i thënë: “Ne i përdorim këta qenë për gjueti.” Tha: “Nëse i ke lëshuar qentë e stërvitur dhe ke thënë “bismilah”, atëherë ha prej asaj që kanë gjuajtur, përveç nëse qeni ka ngrënë (nga preja), atëherë mos ha, sepse kam frikë se e ka gjuajtur për vete. E, nëse janë përzier edhe qen të tjerë në atë pre, atëherë mos ha!”

Ebu Asimi transmeton nga Hajve. [t]: Ahmed ibn Ebu Rexhai më ka thënë: Na ka treguar Seleme ibn Sulejmani nga Ibn Mubareku, e ky nga Hajve ibn Shurejhu, e ky e ka dëgjuar Rebia ibn Jezid Dimeshkiun, e këtij i ka rrëfyer Ebu Idris Ajdhullahu se Ebu Thaleb Husheniu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se një ditë shkoi te Pejgamberi ﷺ e i tha: “O i Dërguari i Allahut! Ne jetojmë në tokën e ithtarëve të Librit, a na lejohet të hamë në enët e tyre? Gjithashtu, në tokën e gjuetisë në të cilën gjuaj unë, me harkun tim ose me qenin tim të stërvitur, si dhe me qenin tim të pastërvitur, më trego cilat prej këtyre më lejohen?” Pejgamberi ﷺ tha: “Sa i përket asaj që përmende, se ndodheni në tokën e ithtarëve të Librit, a të hani prej enëve të tyre, ju them: “Nëse gjeni diçka tjetër pos enëve të tyre, atëherë mos hani në to. Por, nëse nuk gjeni të tjera, atëherë pastrojini dhe hani në to. E, për atë që përmende, se je në tokën në të cilën gjuani, them: “Atë që e ke gjuajtur me harkun tënd duke thënë “bismilah”, haje. Atë që e ke gjuajtur përmes qenit të stërvitur duke thënë “bismilah”, haje, kurse atë që e ke gjuajtur përmes qenit tënd të pastërvitur, nëse arrin ta therësh, haje.”

Musededi na ka thënë: Na ka treguar Jahjai nga Shuëbe, e këtij i ka treguar Hisham ibn Zejdi se Enes ibn Maliku (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Në vendin Merr Dhahran trembëm një lepur dhe iu vumë pas derisa e zumë. Unë e mora dhe ia dërgova Ebu Talhait, i cili (e theri dhe) ijën bashkë me dy kofshët e tij ia dërgoi Pejgamberit ﷺ e ai i pranoi.”

Ismaili na ka thënë: Më ka treguar Maliku nga Ebu Nadri, i çrobëruari i Omer ibn Ubejdullahut, e ky nga Nafiu, i çrobëruari i Ebu Katades, se Ebu Katadja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Teksa ishim me të Dërguarin e Allahut ﷺ diku përgjatë rrugës për në Mekë, unë bashkë me disa sahabë ngelëm mbrapa të tjerëve. Të gjithë ishin në ihram, pos meje. Ndërkohë, pashë një zebër, andaj menjëherë i hipa kalit dhe u thashë shokëve të mi që të ma afronin kamxhikun, por ata refuzuan. Pastaj ua kërkova shtizën, por prapë refuzuan. I mora vetë ato, pastaj e ndoqa zebrën derisa e gjuajta dhe e mbyta. Disa prej shokëve të të Dërguarit të Allahut ﷺ hëngrën, kurse disa të tjerë refuzuan. Kur shkuan tek i Dërguari i Allahut ﷺ, e pyetën për këtë, e ai u tha: “Ky ka qenë ushqim me të cilën ju ka furnizuar Allahu.”

Ismaili na ka thënë: Më ka treguar Maliku nga Zejd ibn Eslemi se Ata ibn Jesari, duke cituar nga Ebu Katadja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) hadithin paraprak, shton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Ju ka mbetur diçka prej mishit të saj?”

Jahja ibn Sulejmani na ka thënë: Më ka treguar Ibn Vehbiu, e këtij i ka rrëfyer Amri, e këtij i ka treguar Ebu Nadri nga Nafiu, i çrobëruari i Ebu Katades, dhe Ebu Salihu, i çrobëruari i Teumes, se Ebu Katadja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Isha me të Dërguarin e Allahut ﷺ në një rrugëtim diku midis Mekës dhe Medinës. Të gjithë ishin në ihram, pos meje. Qëndroja mbi kalin tim dhe e kisha zakon që të ngjitesha andej-këndej nëpër kodra. Duke qenë në atë gjendje, pashë se njerëzit shikonin diçka me vëmendje, andaj shkova për të parë çfarë ishte ajo, kur ja, një zebër. U thashë: “Çfarë është ajo?” Thanë: “Nuk e dimë.” Thashë: “Qenka një zebër!” Thanë: “Është mu ajo që e pe.” Unë e kisha harruar kamxhikun, andaj u thashë: “Ma jepni kamxhikun.” Më thanë: “Nuk të ndihmojmë.” Zbrita dhe e mora vetë, pastaj u lëshova pas gjurmëve të zebrës dhe vazhdova derisa e plagosa. Pastaj u ktheva tek ata dhe u thashë: “Çohuni dhe barteni atë!” Thanë: “Nuk do ta prekim.” E barta atë i vetëm dhe e solla pranë tyre. Disa prej tyre refuzuan e disa hëngrën. U thashë: “Do ta pyes Pejgamberin ﷺ se çfarë duhet të veproni ju!” Mbërrita tek ai ﷺ dhe ia tregova ngjarjen, e në atë rast ai më tha: “Ju ka mbetur diçka prej mishit të saj?” Thashë: “Po.” Ai tha: “Hani, sepse, ky ka qenë ushqim me të cilin ju ka furnizuar Allahu.”

Musededi na ka thënë: Na ka treguar Jahjai nga Ibn Xhurejxhi, e këtij i ka rrëfyer Amri se Xhabiri (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) transmeton: “Në betejën e Ushtrisë së Gjetheve të Pemës, udhëheqës yni ishte Ebu Ubejde. Gjatë rrugës na kaploi një uri shumë e madhe, por nuk shkoi gjatë dhe deti na hodhi një balenë të ngordhur. Asnjëherë nuk kemi parë si ajo (në madhësi). E quanin balena kokëmadhe. Hëngrëm prej saj gjysmë muaji. Pastaj Ebu Ubejde mori një brinjë të saj dhe një kalorës kaloi nën të (nën harkun e saj).”

Abdullah ibn Muhamedi na ka thënë: Na ka rrëfyer Sufjani nga Amri se Xhabiri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se Pejgamberi ﷺ dërgoi një ekspeditë me rreth treqind burra, me në krye Ebu Ubejden, në drejtim të bregdetit për të vëzhguar një karvan kurejshish: (Ai rrëfen:) “Na kaploi një uri aq e madhe, saqë u detyruam të hanim gjethe pemësh, gjë për të cilën u quajtëm Ushtria e Gjetheve të Pemës. Ndërkohë, deti na nxori një balenë të ngordhur, e cila quhej balena kokëmadhe. Hëngrëm prej saj gjysmë muaji dhe u lyem me yndyrën e saj, derisa lëkurat tona na u përmirësuan. Pastaj, Ebu Ubejde mori një brinjë të saj dhe e ngriti në këmbë, saqë një kalorës kaloi nën të (nën harkun e saj). Më vonë, kur na kaploi prapë uri e madhe, një burrë nga mesi ynë theri tri deve, pastaj tri të tjera, derisa Ebu Ubejde ia ndaloi.”

Ebu Velidi na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe nga Ebu Jafuri se Ibn Ebu Eufai (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Me Pejgamberin ﷺ kemi marrë pjesë në gjashtë-shtatë beteja, në të cilat kemi ngrënë karkaleca.”

Sufjani, Ebu Avane dhe Israili transmetojnë nga Ebu Jafuri, e ky nga Ibn Ebu Eufai: “... në shtatë beteja.”

Ebu Asimi transmeton nga Hajve ibn Shurejhu, e këtij i ka treguar Rebia ibn Jezid Dimeshkiu, e këtij i ka treguar Ebu Idris Havlaniu se Ebu Thaleb Husheniu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se e ka pyetur Pejgamberin ﷺ: “O i Dërguari i Allahut! Ne jetojmë në tokën e ithtarëve të Librit, andaj a na lejohet të hamë në enët e tyre? Gjithashtu, në tokën e gjuetisë në të cilën është gjuajtur me harkun tim dhe me qenin tim të stërvitur, por edhe me qenin tim të pastërvitur?” Pejgamberi ﷺ tha: “Sa i përket asaj që përmende, se ndodhesh në tokën e ithtarëve të Librit, mos hani nga enët e tyre, përveç nëse nuk keni zgjidhje tjetër. E, nëse nuk keni zgjidhje tjetër, atëherë pastroni ato dhe hani në to. Ndërkaq, sa i përket asaj që përmende, se ndodhesh në tokën e gjuetisë, atë që e ke gjuajtur me harkun tënd, thuaj “bismilah" dhe haje. Atë që e ke gjuajtur përmes qenit tënd të stërvitur, thuaj “bismilah" dhe haje, kurse atë që e ke gjuajtur përmes qenit tënd të pastërvitur, nëse arrin ta therësh, haje.”

Mekij ibn Ibrahimi na ka thënë: Më ka treguar Jezid ibn Ebu Ubejdi se Seleme ibn Ekvai (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se ditën kur e çliruan Hajberin, me t'u ngrysur, ndezën disa zjarre. Pejgamberi ﷺ u tha: “Përse i keni ndezur këto zjarre?”
- Për të zier mishin e gomarëve, - i thanë.
- “Derdhni çfarë ka në to dhe thyeni tenxheret!” - tha ai.
- A mund të derdhim çfarë ka në to dhe t'i pastrojmë? - pyeti një burrë.
- “Bën edhe ashtu”, - u tha Pejgamberi ﷺ.

Musa ibn Ismaili më ka thënë: Na ka treguar Ebu Avane nga Seid ibn Mesruku, e ky nga Abaje ibn Rifae ibn Rafiu, e ky nga gjyshi i tij se Rafi ibn Hadixhi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) rrëfen: “Kur ishim në Dhul Hulejfe me Pejgamberin ﷺ, njerëzit i kaploi uria, por, me të fituar prenë e luftës, fituan shumë deve e dele. Ata u ngutën për t'i përgatitur kusitë (për t'i zier) derisa Pejgamberi ﷺ ishte nga fundi i karvanit. Kur arriti (dhe i pa), Pejgamberi ﷺ urdhëroi të derdheshin kusitë, pastaj i ndau bagëtitë dhe i barazoi dhjetë dele me një deve.
Papritmas, atyre u iku një deve, ndërkohë që në mesin e njerëzve atëherë kishte pak kuaj. Njerëzit iu vunë pas, por ajo i lodhi. Njëri prej burrave iu vërsul dhe e gjuajti me një shtizë, e Allahu ua nënshtroi.”
Pejgamberi ﷺ tha: “Ndonjëherë bagëtitë egërsohen sikurse kafshët e egra. Andaj, nëse ndodh t'ju ikin kështu, veproni me to në këtë mënyrë (sikurse sahabiu në fjalë).”
Rafiu i tha Pejgamberit ﷺ: “Kemi frikë se armiku do të na sulmojë nesër, e ne nuk kemi thika (për të therur bagëtitë). Vallë, a të therim me kallam?”
- “Çfarëdo që e derdh gjakun dhe përmendet emri i Allahut gjatë therjes, hajeni, përveç (nëse derdhet gjaku) me dhëmb ose thua. Po ju shpjegoj për çfarë është fjala: sa i përket dhëmbit, (ndalohet) sepse është asht, ndërsa thoi për shkak se etiopasit e përdornin në vend të thikës”, - iu përgjigj Pejgamberi ﷺ.”

Muala ibn Esedi na ka thënë: Na ka treguar Abdulaziz ibn Muhtari, e këtij i ka rrëfyer Musa ibn Ukbe, e këtij i ka rrëfyer Salimi se Abdullahu (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) tregon: “Para se të Dërguarit të Allahut ﷺ t'i zbriste shpallja, e kishte takuar Zejd ibn Amër ibn Neufelin poshtë luginës Beldeh. I Dërguari i Allahut ﷺ i ofroi atij strajcën me mish, por ai refuzoi të hante prej saj.” Pastaj Zejdi tha: “Unë nuk ha atë që ju (kurejshët) e therni për putat tuaj, por vetëm atë që është therur në emër të Allahut.”

Kutejbe na ka thënë: Na ka treguar Ebu Avane nga Esved ibn Kajsi se Xhundub ibn Sufjan Bexheliu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Një ditë, therëm disa kurbane bashkë me të Dërguarin e Allahut ﷺ, por disa persona i kishin prerë kurbanet e tyre para namazit (të Bajramit). Kur Pejgamberi ﷺ u kthye tek ata, pa se i kishin therur kurbanet e tyre para namazit, andaj u tha: “Ai që e ka bërë therjen para namazit, le të therë edhe një tjetër në vend të tij (pas faljes). Ndërkaq, ai që nuk e ka bërë therjen derisa e kemi mbaruar namazin, le ta therë tani me “bismilah!”

Muhamed ibn Ebu Bekri na ka thënë: Na ka treguar Muëtemiri nga Ubejdullahu, e ky nga Nafiu se Kab ibn Maliku (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se një robëreshë e tyre ruante bagëtitë në kodrën Selë (në Medinë). Njëherë, ajo hetoi se një dele gati për të ngordhur, andaj theu një rrasë guri dhe e theri delen me të. Atëherë Kabi tha: “Mos e hani, derisa të shkoj te Pejgamberi ﷺ dhe ta pyes, ose të dërgoj dikë që ta pyesë.” Pasi shkuan te Pejgamberi ﷺ, ose pasi dërguan dikë, Pejgamberi ﷺ urdhëroi që ta hanë atë.

Musai na ka thënë: Na ka treguar Xhuvejriu, e ky nga Nafiu, e ky nga një burrë prej fisit benu seleme se Abdullahu tregon se një robëreshë e Kab ibn Malikut (Allahu qoftë i kënaqur me të!) i ruante bagëtitë e tij në kodrinën e quajtur Selë, përskaj tregut. Ndërkohë, një dele u rrëzua dhe u plagos, sakaq ajo theu një rrasë guri dhe e theri delen me të. Kur e njoftuan Pejgamberin ﷺ, urdhëroi që ta hanin.

Abdani na ka thënë: Më ka rrëfyer babai im nga Shuëbe, e ky nga Seid ibn Mesruku, e ky nga Abaje ibn Rafiu se gjyshi i tij Rafiu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) i tha Pejgamberit ﷺ: “O i Dërguari i Allahut! S'kemi thika.” Pejgamberi ﷺ ia ktheu: “Çfarëdo që e derdh gjakun dhe përmendet emri i Allahut (gjatë therjes), hajeni, përveç (nëse derdhet gjaku) me thua ose dhëmb. Sa i përket thoit, ajo është thikë për etiopasit, ndërsa dhëmbi është asht.” Papritmas një deve na iku, por e ndaluam. Pastaj Pejgamberi ﷺ tha: “Ndonjëherë edhe këto deve egërsohen sikurse kafshët e egra, andaj, nëse ndodh që t'ju ikin, atëherë veproni me to në këtë mënyrë.”

Sadaka na ka thënë: Na ka rrëfyer Abde, e ky nga Ubejdullahu, e ky nga Nafiu, e ky nga Kab ibn Maliku se babai i tij Kab ibn Maliku (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se një grua theri një dele me një rrasë guri dhe, kur Pejgamberi ﷺ u pyet për këtë, urdhëroi që të hahet.
Nafiu, përmes një transmetimi tjetër, transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Një shërbëtore e Kabit.”

Ismaili na ka thënë: Më ka treguar Maliku nga Nafiu, e ky nga një burrë prej ensarëve, e ky nga Muadh ibn Sadi se Sad ibn Muadhi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se një robëreshë e Kab ibn Malikut i ruante bagëtitë në Selë. Njëherë, një dele u rrëzua dhe u plagos, e në atë rast ajo e mori dhe e theri me një rrasë guri. Kur e pyetën Pejgamberin ﷺ, tha: “Hajeni.”

Kabisa na ka thënë: Na ka treguar Sufjani nga babai i tij, e ky nga Abaje ibn Rifae se Rafi ibn Hadixhi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Ha prej kafshës së therur me mjet që derdh gjakun, përveç nëse theret me dhëmb ose thua.”

Muhamed ibn Ubejdullahu na ka thënë: Na ka treguar Usame ibn Hafs Medeniu nga Hisham ibn Urve, e ky nga babai i tij se Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se disa persona e pyetën të Dërguarin e Allahut ﷺ duke i thënë: “Ndodh që ndokush të na sjellë mish për të cilin nuk dihet nëse është përmendur emri i Allahut gjatë therjes apo jo.” Pejgamberi ﷺ iu përgjigj: “Thoni ju “bismilah" dhe hajeni!” Aishja shton: “Ata kishin hyrë rishtazi në Islam.”

Transmetimin e fuqizon Aliu nga Deraverdiu. Po ashtu, atë e fuqizojnë edhe Ebu Halidi dhe Tufaviu.

Ebu Velidi na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe nga Humejd ibn Hilali se Abdullah ibn Mugafeli (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Gjatë rrethimit të kështjellës së Hajberit, dikush gjuajti me një enë lëkure, ku kishte pak dhjamë. Unë zbrita me nxitim për ta marrë, por aty pranë e pashë Pejgamberin ﷺ, andaj më erdhi turp (ta marr).”

Amër ibn Aliu na ka thënë: Na ka treguar Jahjai, e këtij i ka treguar Sufjani nga babai i tij, e ky nga Abaje ibn Rifae ibn Rafi ibn Hadixhi se Rafi ibn Hadixhi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se njëherë i ka thënë Pejgamberit ﷺ: “O i Dërguari i Allahut! Nesër do ta takojmë armikun, e ne nuk kemi thika (për të therur bagëtitë).” Ai tha: “Atëherë shpejtoni, - ose ka thënë: lehtësojeni (dorën), - me çfarëdo mjeti që derdh gjak, duke e përmendur emrin e Allahut gjatë therjes dhe hani, përveç nëse është dhëmb ose thua. Po ju shpjegoj për çfarë është fjala: sa i përket dhëmbit, (ndalohet) sepse është asht, kurse thoi për shkak se etiopasit e përdornin në vend të thikës”, - iu përgjigj Pejgamberi ﷺ. Pastaj zumë një tufë devesh e dhensh, e papritmas një deve na iku, e në atë rast një person e gjuajti me shtizë dhe e ndaloi. Pastaj i Dërguari i Allahut ﷺ tha: “Ndonjëherë edhe këto deve egërsohen sikurse kafshët e egra, andaj, nëse ndodh që t'ju ikin kështu, veproni me to në këtë mënyrë.”

Halad ibn Jahjai na ka thënë: Na ka treguar Sufjani nga Hisham ibn Urve, e këtij i ka rrëfyer gruaja e tij Fatime bint Mundhiri se Esma bint Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Në kohën e Pejgamberit ﷺ therëm (nahr) një kalë dhe e hëngrëm.”

Is'haku na ka treguar se e ka dëgjuar Abden nga Hishami, e ky nga Fatimja se Esma (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Në kohën e të Dërguarit të Allahut ﷺ, teksa ishim në Medinë, premë (dhebh) një kalë dhe e hëngrëm.”

Kutejbe na ka thënë: Na ka treguar Xheriri nga Hishami, e ky nga Fatime bint Mundhiri se Esma bint Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Në kohën e të Dërguarit të Allahut ﷺ therëm (nahr) një kalë dhe e hëngrëm.”

Transmetimin e Xheririt e kanë fuqizuar Vekiu dhe Ibn Ujejne nga Hishami, përkitazi me therjen (nahrin).

Ebu Velidi na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe se Hisham ibn Zejdi tregon: “Hymë me Enesin (Allahu qoftë i kënaqur me të!) te Hakem ibn Ejubi dhe pamë disa djelmosha të cilët kishin vënë në shënjestër një pulë dhe e gjuanin atë.” Enesi u tha: “Pejgamberi ﷺ ka ndaluar ngujimin e kafshëve për t'i goditur deri në ngordhje.”

Ahmed ibn Jakubi na ka thënë: Na ka rrëfyer Is'hak ibn Seid ibn Amri, e ky e ka dëgjuar babain e tij se Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se shkoi te Jahja ibn Seidi, ku pa një djalosh të familjes së Jahjait tek kishte lidhur një pulë dhe po e gjuante. Ibn Omeri shkoi e zgjidhi pulën dhe e mori së bashku me djaloshin e u tha (familjarëve): “Qortojeni djalin tuaj të mos e lidhë këtë shpend për ta mbytur, sepse e kam dëgjuar Pejgamberin ﷺ të ndalojë ngujimin e kafshëve shtëpiake e të ndonjë kafshe tjetër për ta goditur deri në ngordhje.”

Ebu Numani na ka thënë: Na ka treguar Ebu Avane nga Ebu Bishri se Seid ibn Xhubejri rrëfen: “Kam qenë me Ibn Omerin kur kaluam pranë disa djelmoshave që kishin ngujuar një pulë dhe e merrnin në shenjë. Me të parë Ibn Omerin, u shpërndanë dhe e lanë pulën. Ibn Omeri pyeti: “Kush e ka bërë këtë?” I Dërguari i Allahut ﷺ e ka mallkuar atë që vepron kështu.”
Transmetimin e fuqizon Sulejmani nga Shuëbe, i cili thotë: “Na ka treguar Minhali nga Seidi se Ibn Omeri ka thënë: “I Dërguari i Allahut ﷺ e ka mallkuar atë që i gjymton kafshët.”

Këtë e transmeton edhe Adiu nga Seidi, e ky nga Ibn Abasi, e ky nga Pejgamberi ﷺ.

Haxhaxh ibn Minhali na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe, e këtij i ka rrëfyer Adij ibn Thabiti se Abdullah ibn Jezidi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) thotë se Pejgamberi ﷺ ka ndaluar grabitjen dhe gjymtimin.

Jahjai na ka thënë: Na ka treguar Vekiu nga Sufjani, e ky nga Ejubi, e ky nga Ebu Kilabe, e ky nga Zehdem Xhermiu se Ebu Musa Eshariu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “E kam parë Pejgamberin ﷺ duke ngrënë pulë.”

Ebu Mameri na ka thënë: Na ka treguar Abdulvarithi, e këtij i ka treguar Ejub ibn Ebu Temime, e ky nga Kasimi se Zehdemi tregon: “Teksa po rrinim tek Ebu Musa Eshariu (Allahu qoftë i kënaqur me të!), ndërkohë që mes nesh dhe kësaj lagjeje të fisit xherm kishte vëllazëri, sollën ushqim, ndër të tjera, edhe mish pule. Aty ishte edhe një burrë i racës së kuqe¹, i cili nuk iu afrua fare ushqimit.” Ebu Musai i tha: “Afrohu, sepse e kam parë Pejgamberin ﷺ duke e ngrënë atë!” Ai tha: “Por, unë e kam parë pulën të hajë diçka që më ka bërë të neveritem, andaj jam betuar se s'do të ha më pulë.”
Atëherë Ebu Musai i tha: “Eja të të tregoj diçka (për betimin tënd). Njëherë, patëm shkuar te Pejgamberi ﷺ bashkë me një grup të fisit eshari, por kisha pasë qëlluar aty mu në kohën kur ai ishte i zemëruar gjatë ndarjes së disa deveve për të pranishmit, nga devetë e dhuruara për lëmoshë. Kështu, i kërkuam të na marrë me vete (për në Luftën e Tebukut), por ai u betua se nuk do të na marrë, duke thënë: “Nuk kam me se t'ju bart.” Mirëpo, pas pak, Pejgamberit ﷺ i erdhi një tufë devesh (nga plaçka e luftës) dhe tha: “Ku janë esharinjtë? Ku janë esharinjtë...?” Pastaj na dha pesë tufa devesh gungëbardha (të majme). Nuk shkuam shumë larg dhe u thashë shokëve të mi: “Pejgamberi ﷺ e harroi betimin! Betohem në Allahun se kurrë nuk do të shpëtojmë nëse ne jemi bërë shkaktarë që i Dërguari i Allahut ﷺ ta harrojë betimin.” Kështu, u kthyem te Pejgamberi ﷺ dhe i thamë: “O i Dërguari i Allahut, ne të patëm kërkuar që të na bartësh edhe ne, ndërsa ti u betove se nuk do të na marrësh me vete, andaj menduam se e ke harruar betimin.” Pejgamberi ﷺ u përgjigj: “Nuk ju mora unë, por Allahu jua mundësoi të vini. Betohem në Allahun se, kur betohem për diçka, ndërkohë, me lejen e Allahut shoh se një zgjidhje tjetër është më e mirë, atëherë e veproj atë që është më e mira dhe e shpaguaj betimin.”

Humejdiu na ka thënë: Na ka treguar Sufjani nga Hishami, e ky nga Fatimja se Esma bint Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Në kohën e të Dërguarit të Allahut ﷺ therëm një kalë dhe e hëngrëm.”

Musededi na ka thënë: Na ka treguar Hamad ibn Zejdi nga Amër ibn Dinari, e ky nga Muhamed ibn Aliu se Xhabir ibn Abdullahu (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) ka thënë: “Ditën e Hajberit, Pejgamberi ﷺ na e ka ndaluar mishin e gomarit dhe na e ka lejuar mishin e kalit.”

Sadaka na ka thënë: Na ka rrëfyer Abde nga Ubejdullahu, e ky nga Salimi dhe Nafiu se Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) thotë: “Ditën e Hajberit, Pejgamberi ﷺ na e ka ndaluar mishin e gomarëve.”

Musededi na ka thënë: Na ka treguar Jahjai nga Ubejdullahu, e këtij i ka treguar Nafiu se Abdullahu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) thotë: “Pejgamberi ﷺ na e ka ndaluar mishin e gomarëve.”

Transmetimin e Jahjait e fuqizon Ibn Mubareku nga Ubejdullahu, e ky nga Nafiu. Ndërkaq Ebu Usame e transmeton nga Ubejdullahu, e ky nga Salimi.

Abdullah ibn Jusufi na ka thënë: Na ka rrëfyer Maliku nga Ibn Shihabi, e ky nga Abdullahu dhe Haseni, të dy bijtë e Muhamed ibn Aliut, se babai i tyre Ali ibn Ebu Talibi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Ditën e Hajberit, i Dërguari i Allahut ﷺ ka ndaluar kurorëzimin e llojit mut'a dhe ngrënien e mishit të gomarit.”

Sulejman ibn Harbi na ka thënë: Na ka treguar Hamadi nga Amri, e ky nga Muhamed ibn Aliu se Xhabir ibn Abdullahu (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) ka thënë: “Ditën e Hajberit, Pejgamberi ﷺ na e ka ndaluar mishin e gomarit dhe na e ka lejuar mishin e kalit.”

5525, 5526 - Musededi na ka thënë: Na ka treguar Jahjai nga Shuëbe, e këtij i ka treguar Adiu se Berai dhe Ibn Ebu Eufai (Allahu qoftë i kënaqur me të!) kanë thënë: “Pejgamberi ﷺ e ka ndaluar mishin e gomarëve.”

5525, 5526

Is'haku na ka thënë: Na ka rrëfyer Jakub ibn Ibrahimi, e këtij i ka treguar babai i tij nga Salihu, e ky nga Ibn Shihabi, e këtij i ka treguar Ebu Idrisi se Ebu Thalebe (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “I Dërguari i Allahut ﷺ e ka ndaluar mishin e gomarëve.”
Transmetimin e Salihut e fuqizojnë Zubejdiu dhe Ukajli nga Ibn Shihabi. Ndërsa Maliku, Mameri, Maxhishuni, Junusi dhe Ibn Is'haku transmetojnë se Zuhriu ka thënë: “Pejgamberi ﷺ ka ndaluar çdo kafshë të egër që ka dhëmbë shqyes.”

Muhamed ibn Selami na ka thënë: Na ka rrëfyer Abdulvehab Thekafiu nga Ejubi, e ky nga Muhamedi se Enes ibn Maliku (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Njëherë, të Dërguarit të Allahut ﷺ i vajti një burrë e i tha: “U hëngrën të gjithë gomarët!” Më pas vajti një tjetër e i tha: “U hëngrën të gjithë gomarët!” Pastaj vajti edhe një tjetër e i tha: “U zhdukën gomarët!” Fill pas kësaj, Pejgamberi ﷺ urdhëroi një thirrës që të lajmërojë njerëzit: “Vini re! Allahu dhe i Dërguari i Tij ﷺ kanë ndaluar mishin e gomarëve, ai është i ndyrë!” Sakaq, të gjithë kazanët, të cilët vlonin përplot me mish, u derdhën.”

Ali ibn Abdullahu na ka thënë: Na ka treguar Sufjani se Amri tregon se i ka thënë Xhabir ibn Zejdit: “Disa po pretendojnë se i Dërguari i Allahut ﷺ ka ndaluar mishin e gomarëve.” Ai ia ktheu: “Kështu thoshte Hakem ibn Amër Gifariu te ne, në Basra, por këtë e refuzonte deti i diturisë, Ibn Abasi, i cili (si argument) e lexonte ajetin: “Thuaj: “Unë nuk shoh në këtë që më shpallet mua se dikujt i ndalon të hajë diçka...” (Enam, 145)

Abdullah ibn Jusufi na ka thënë: Na ka rrëfyer Maliku nga Ibn Shihabi, e ky nga Ebu Idris Havlaniu se Ebu Thalebe (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë se i Dërguari i Allahut ﷺ ka ndaluar ngrënien e mishit të kafshëve të egra që kanë dhëmbë shqyes.

Transmetimin e Malikut e fuqizojnë Junusi, Mameri, Ibn Ujejne dhe Maxhishuni nga Zuhriu.

Zuhejr ibn Harbi na ka thënë: Na ka treguar Jakub ibn Ibrahimi, e këtij i ka treguar babai i tij nga Salihu, e këtij i ka treguar Ibn Shihabi, e këtij i ka treguar Ubejdullah ibn Abdullahu se Abdullah ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) tregon: “Njëherë, i Dërguari i Allahut ﷺ kaloi pranë një deleje të ngordhur dhe tha: “Sikur të përfitonit nga lëkura e saj?”
- Ajo është e ngordhur, - i thanë.
- "Vetëm ngrënia e saj është e ndaluar”, - tha ai.

Hatab ibn Othmani na ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Himjeri nga Thabit ibn Axhlani, e ky e ka dëgjuar Seid ibn Xhubejrin se Ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) thotë: “Njëherë, Pejgamberi ﷺ kaloi pranë një dhie të ngordhur dhe tha: “Sikur pronarët e saj të kishin përfituar nga lëkura e saj, s'do të kishte asnjë të keqe.”

Musededi na ka thënë: Na ka treguar Abdulvahidi, e këtij i ka treguar Umare ibn Kaëkai nga Ebu Zura ibn Amër ibn Xheriri se Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Çdo i plagosur në rrugën e Allahut do të vijë Ditën e Gjykimit me plagën e tij, që do t'i gufojë gjak, ngjyra e të cilit do të jetë ngjyrë gjaku, ndërsa era, erë myshku.”

Muhamed ibn Alai na ka thënë: Na ka treguar Ebu Usame nga Burejdi, e ky nga Ebu Burde se Ebu Musai (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Shoku i mirë dhe ai i keq i shëmbëllejnë shitësit të myshkut dhe farkëtarit: prej shitësit të myshkut ke vetëm dobi, sepse, ose ta ofron pak, ose ia blen, ose ndien aromë të këndshme prej tij; kurse farkëtari, ose ta djeg rrobën, ose ndien erë të keqe prej tij.”

Ebu Velidi na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe nga Hisham ibn Zejdi se Enesi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka thënë: “Në vendin Merr Dhahran trembëm një lepur. Kështu, njerëzit iu vunë pas dhe u lodhën derisa e zunë. Unë e mora dhe ia dërgova Ebu Talhait, i cili e theri dhe këllqet, - ose ka thënë: kofshët, - ia dërgoi Pejgamberit ﷺ, e ai i pranoi.”

Musa ibn Ismaili na ka thënë: Na ka treguar Abdulaziz ibn Muslimi, e këtij i ka treguar Abdullah ibn Dinari se Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Dabin as e ha, as e bëj të ndaluar.”

Abdullah ibn Mesleme na ka treguar se Maliku transmeton nga Ibn Shihabi, e ky nga Ebu Umame ibn Sehli se Abdullah ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) tregon se Halid ibn Velidi i ka treguar se ai bashkë me Pejgamberin ﷺ kishin hyrë në shtëpinë e Mejmunes, ku i sollën një dab të pjekur. Pejgamberi ﷺ zgjati dorën drejt dabit, por njëra prej grave të pranishme tha: “Tregojini të Dërguarit të Allahut ﷺ se çfarë gjëje do të hajë!” I thanë: “Është dab, o i Dërguari i Allahut.” Pejgamberi ﷺ e tërhoqi dorën mbrapa. Halid ibn Velidi tha: “A është haram, o i Dërguari i Allahut?” Ai tha: “Jo, por ne nuk e kemi përdorur asnjëherë në viset tona (në fisin tim), andaj neveritem prej tij.”
Halidi thotë: “Unë pastaj e copëtova dhe e hëngra, ndërkohë që i Dërguari i Allahut ﷺ më shikonte.”

Humejdiu na ka thënë: Na ka treguar Sufjani, e këtij i ka treguar Zuhriu, e këtij i ka rrëfyer Ubejdullah ibn Abdullah ibn Utbe, e ky e ka dëgjuar Ibn Abasin se Mejmunia (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se, kur Pejgamberi ﷺ u pyet rreth miut që ka rënë në gjalpë dhe ka ngordhur, tha: “Hidheni miun dhe gjalpin përreth tij, e hajeni pjesën e mbetur.”

Dikush i tha Sufjanit: “Mameri po e tregon këtë hadith nga Zuhriu, e ky nga Seid ibn Musejebi, e ky nga Ebu Hurejra?!” Tha: “Zuhriun e kam dëgjuar duke e transmetuar vetëm nga Ubejdullahu, e ky nga Ibn Abasi, e ky nga Mejmunia, e kjo nga Pejgamberi ﷺ; ndërkohë këtë e kam dëgjuar disa herë.”

Abdani na ka thënë: Na ka rrëfyer Abdullahu nga Junusi se Zuhriu, kur tregon rreth gjallesës që ka ngordhur në vaj ose në gjalpë, të mpiksur ose të lëngshëm, qoftë mi, qoftë diçka tjetër, thotë: “Na është transmetuar nga i Dërguari i Allahut ﷺ se, kur është pyetur për miun që ka rënë në gjalpë, ka urdhëruar që miu dhe gjalpi përreth tij të hiqen, ndërsa pjesa e mbetur të hahet.”

Kjo është transmetuar në hadithin e Ubejdullah ibn Abdullahut.

Abdulaziz ibn Abdullahu na ka thënë: Na ka treguar Maliku nga Ibn Shihabi, e ky nga Ubejdullah ibn Abdullahu, e ky nga Ibn Abasi se Mejmunia (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se, kur Pejgamberi ﷺ është pyetur rreth miut që ka rënë në gjalpë, ka thënë: “Hidheni miun dhe gjalpin përreth tij, e hajeni pjesën e mbetur.”

Ubejdullah ibn Musai na ka thënë: Na ka treguar Handhale se Salimi tregon se Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) urrente që të shënjohej fytyra.
Ibn Omeri ka thënë: “Pejgamberi ﷺ ka ndaluar goditjen (në fytyrë).”

Transmetimin e ka fuqizuar Kutejbe, i cili thotë: “Na ka treguar Ankaziu nga Handhale se ka thënë: “... goditjen në fytyrë.”

Ebu Velidi na ka thënë: Na ka treguar Shuëbe nga Hisham ibn Zejdi se Enesi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Teksa Pejgamberi ﷺ ishte në një torishtë (dhensh), u futëm tek ai bashkë me një vëlla timin (të porsalindur) për t'ia njomur gojën (me hurma të përtypura), e në atë rast e pashë atë duke damkosur një dele.” Shuëbe thotë: “Mendoj se ka thënë: “... në veshët e saj.”

Musededi na ka thënë: Na ka treguar Ebu Ahvasi, e këtij i ka treguar Seid ibn Mesruku nga Abaje ibn Rifae, e ky nga babai i tij, se gjyshi i tij Rafi ibn Hadixhi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se njëherë i ka thënë Pejgamberit ﷺ: “O i Dërguari i Allahut! Nesër do ta takojmë armikun, e ne nuk kemi thika (për të therur bagëtitë)?”
- “Çfarëdo që e derdh gjakun dhe përmendet emri i Allahut gjatë therjes së saj, ju lejohet ta hani, përveç nëse është (derdhur gjaku me) dhëmb ose thua. Po ju shpjegoj për çfarë është fjala: sa i përket dhëmbit, (ndalohet) sepse është asht, ndërsa thoi për shkak se etiopasit e përdornin në vend të thikës”, - iu përgjigj Pejgamberi ﷺ.
Kështu, ata që ishin në krye të karvanit u ngutën, i therën bagëtitë, ndërkohë që Pejgamberi ﷺ ishte nga fundi i karvanit. Pasi ata i kishin vënë kazanët (për t'i zier), Pejgamberi ﷺ urdhëroi të derdheshin, pastaj i ndau bagëtitë dhe i barazoi dhjetë dele me një deve. Papritmas, atyre u iku një deve, ndërkohë që në mesin e njerëzve atëkohë kishte pak kuaj. Një burrë iu vërsul dhe e gjuajti me shtizë, e Allahu ia nënshtroi.

Pastaj Pejgamberi ﷺ tha: “Ndonjëherë bagëtitë egërsohen sikurse kafshët e egra. Andaj, nëse ndodh që t'ju ikin kështu, veproni me to në këtë mënyrë (sikurse sahabiu në fjalë).”

Ibn Selami na ka thënë: Na ka rrëfyer Omer ibn Ubejd Tanafisiu nga Seid ibn Mesruku, e ky nga Abaje ibn Rifae se gjyshi i tij Rafi ibn Hadixhi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Ishim me Pejgamberin ﷺ në një udhëtim dhe na iku një deve. Një burrë e gjuajti me shtizë dhe e zuri. Pejgamberi ﷺ tha: “Ndonjëherë bagëtitë egërsohen sikurse kafshët e egra. Andaj, nëse ndodh që t'ju ikin kësisoj, atëherë veproni me to në këtë mënyrë (sikurse sahabiu në fjalë).” I thashë: “O i Dërguari i Allahut! Nganjëherë ne ndodhemi nëpër beteja ose udhëtime dhe nuk kemi thika me vete?” Tha: “Shiko! Çfarëdo që e derdh gjakun dhe përmendet emri i Allahut gjatë therjes së saj, ju lejohet ta hani, përveç nëse është (derdhur gjaku me) dhëmb ose thua. Sa i përket dhëmbit, (ndalohet) sepse është asht, ndërsa thoi për shkak se etiopasit e përdornin në vend të thikës.”