3. Zekati

Ibn Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Kur i Dërguari i Allahut ﷺ e dërgoi Muadh ibn Xhebelin në Jemen, i tha: “Ti po shkon te një popull që janë ithtarë të Librit. Kur të arrish tek ata, thirri të dëshmojnë se s'ka të adhuruar të denjë përveç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut. Nëse të binden në këtë, tregoju se Allahu ua ka bërë obligim pesë namaze brenda ditës e natës. Nëse të binden në këtë, tregoju se Allahu ua ka bërë obligim zekatin, që u merret të pasurve e u jepet të varfërve të tyre. E, nëse të binden, kujdes, mos ua merr pasurinë e çmuar! Ruaju lutjes së atij që i bëhet padrejtësi, sepse mes tij dhe Allahut nuk ka perde!”

Ebu Seid Hudriu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Nuk ka zekat në më pak se pesë evakë. Nuk ka zekat në më pak se pesë deve. Nuk ka zekat në më pak se pesë evsukë.”

Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Muslimani nuk është i obliguar të japë zekat për robin e as për kalin e tij.”

Ndërkaq, në një tekst qëndron: "Përveç zekatit të fitrit për robin.”

Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Për atë që e mbyt kafsha, nuk ka shpagim, as për atë që vdes duke hapur bunarin, as për atë që vdes duke punuar në minierë. Për thesarin e lashtë jepet një e pesta.”

Ebu Hurejra (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Pejgamberi ﷺ e dërgoi Omerin për ta mbledhur zekatin. Kështu, dikush i tha: “Ibn Xhemili, Halid ibn Velidi dhe Abasi, xhaxhai i të Dërguarit të Allahut ﷺ, nuk e kanë dhënë." Atëherë i Dërguari i Allahut ﷺ tha: “Ibn Xhemili po urren një gjë të tillë vetëm për shkak se, pasi ka qenë i varfër, Allahu e ka pasuruar (porse kjo nuk e arsyeton mosdhënien). Sa i përket Halidit, po i bëni padrejtësi Halidit, sepse ai i ka vënë parzmoret dhe armët e tij në rrugën e Allahut. E, sa i përket Abasit, unë e jap për të, dhe një herë aq.” Pastaj tha: “O Omer, a nuk e di se xhaxhai i njeriut është vëllai i të atit.”

Abdullah ibn Zejd ibn Asim Maziniu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Pasi Allahu ia dha të Dërguarit të Tij ﷺ prenë e ditës së Hunejnit, ai e ndau mes njerëzve, kryesisht disave për t'ua përfituar zemrën. Ndërkaq, ensarëve nuk u dha asgjë. Ensarëve disi u mbeti hatri, sepse nuk morën siç morën të tjerët. Atëherë, Pejgamberi ﷺ u ligjëroi duke u thënë: “O ensarë, a nuk ju gjeta të humbur, e Allahu ju udhëzoi nëpërmjet meje? Ishit të përçarë, e Allahu ju bashkoi nëpërmjet meje? Ishit të varfër, e Allahu ju pasuroi nëpërmjet meje?” Sa herë që u thoshte diçka, ata ia kthenin: “Allahu dhe i Dërguari i Tij janë më meritorët.” Pastaj u tha: “Çka po ju pengon që t'i përgjigjeni të Dërguarit të Allahut ﷺ?” Sa herë që u thoshte diçka, ata ia kthenin: “Allahu dhe i Dërguari i Tij janë më meritorët.” Atëherë, ai u tha: “Sikur të donit, do të thoshit: “Na ke ardhur kështu e ashtu.” A nuk jeni të kënaqur që njerëzit të kthehen me dele e me deve, ndërsa ju të ktheheni me Pejgamberin ﷺ në shtëpitë tuaja? Sikur të mos ishte hixhreti, do të isha njëri prej ensarëve. Sikur njerëzit të shkonin nga një luginë a një grykë, do të shkoja luginës dhe grykës së ensarëve. Ensarët janë shiar (rroba e brendshme), ndërsa njerëzit e tjerë janë dithar (rroba e sipërme). Pas meje do të hasni në anashkalim të të drejtave tuaja, por bëni durim, derisa të më takoni te Hauzi.”

Abdullah ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) ka thënë: “Pejgamberi ﷺ e ka obliguar sadakanë e (Bajramit të) Fitrit ose ka thënë: “... të Ramazanit për çdo mashkull dhe femër, për çdo të lirë dhe rob: një saë me hurma ose me elb." Ndërkaq, njerëzit këtë e bënë ekuivalent me gjysmë sai grurë për të voglin e për të madhin.

Ndërkaq, në një tekst qëndron: “Ka urdhëruar që të jepet para se njerëzit të dalin për namaz (të Bajramit).”

Ebu Seid Hudriu (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Në kohën e Pejgamberit ﷺ sadakanë e fitrit e jepnim një saë ushqim, hurma, elb ose stafidhe. Kur erdhi Muaviu (si halife) dhe përdorej gruri (nga Shami), tha: “Mendoj se një grusht nga ky grurë është i barabartë me dy grushta (gjysmë saë i ushqimeve të tjera).”

Ebu Seidi tha: “Ndërsa unë do të vazhdoj ta jap ashtu siç e jepja sa ishte gjallë i Dërguari i Allahut ﷺ.”