Sahihu i Buhariut — Hadithi 3182

Abdullah ibn Muhamedi na ka thënë: Na ka treguar Jahja ibn Ademi, e këtij i ka treguar Jezid ibn Abdulazizi, e ky nga babai i tij, e këtij i ka treguar Habib ibn Ebu Thabiti se Ebu Vaili tregon: “Teksa ishim në Sifin, Sehël ibn Hunejfi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) u ngrit dhe tha: “O njerëz, fajësojeni mendjen tuaj. Kemi qenë së bashku me Pejgamberin ﷺ në Hudejbije dhe, sikur të mund të luftonim, do ta bënim, por erdhi Omer ibn Hatabi dhe tha: “O i Dërguari i Allahut, a nuk jemi ne në të vërtetën, ndërsa ata në të kotën?”

- “Ashtu është”, - ia ktheu Pejgamberi ﷺ.

- A nuk janë të vrarët tanë në Xhenet, ndërsa të vrarët e tyre në Zjarr?

- “Ashtu është.”

- Atëherë, përse të pranojmë përuljen në fenë tonë? Të kthehemi, përderisa Allahu ende nuk e ka përmbyllur gjykimin mes nesh dhe atyre?

- “O Ibn Hatab, unë jam i Dërguari i Allahut. Allahu kurrë nuk do të më lërë të humbur”, - i tha Pejgamberi ﷺ.

Omeri shkoi tek Ebu Bekri dhe ia tha të njëjtat fjalë sikurse Pejgamberit ﷺ. Ai i tha: “Ai është i Dërguari i Allahut. Allahu kurrë nuk do ta lërë të humbur.”

Atëherë zbriti surja Fet'h. Kështu, Pejgamberi ﷺ ia lexoi Omerit të tërën, e në atë rast Omeri pyeti: “O i Dërguari i Allahut, vallë, fitore është kjo?

- “Po”, - i tha Pejgamberi ﷺ.”