Sahihu i Buhariut — Hadithi 4844

Ahmed ibn Is'hak Sulemiu na ka thënë: Na ka treguar Jala, e këtij i ka treguar Abdulaziz ibn Sijahu nga Habib ibn Ebu Thabiti se Ebu Vaili tregon: “Duke qenë në Sifin, një burrë tha: “A nuk po i shihni ata që thirren në Librin e Allahut?!” Aliu tha: “Po.” Ndërkaq, Sehël ibn Hunejfi (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tha: “Fajësojini vetet tuaja! Kemi qenë të pranishëm së bashku me Pejgamberin ﷺ në Hudejbije, pra, në marrëveshjen që u lidh mes të Dërguarit të Allahut ﷺ e idhujtarëve dhe, sikur të mund të luftonim, do ta bënim, por erdhi Omeri dhe tha: “A nuk jemi ne në të vërtetën, kurse ata në të kotën? A nuk janë të vrarët tanë në Xhenet, kurse të vrarët e tyre në Zjarr?”
- “Ashtu është”, - ia ktheu Pejgamberi ﷺ.
- Atëherë, përse të pranojmë përuljen në fenë tonë? Të kthehemi, përderisa Allahu ende nuk e ka përmbyllur gjykimin mes nesh dhe atyre! - tha Omeri.
- “O Ibn Hatab, unë jam i Dërguari i Allahut dhe Allahu kurrë nuk do të më lërë të humbur”, - i tha Pejgamberi ﷺ.
Omeri u kthye i mllefosur dhe nuk duroi pa shkuar tek Ebu Bekri, të cilit i tha: “O Ebu Bekër! A nuk jemi ne në të vërtetën, kurse ata në të kotën?”
- O Ibn Hatab, ai është i Dërguari i Allahut dhe Allahu kurrë nuk do ta lërë të humbur, - i tha Ebu Bekri.
Atëherë zbriti surja Fet'h.”