Hadithet e ngjashme me hadithin 1821

Muadh ibn Fedale na ka thënë: Na ka treguar Hishami, e ky nga Jahjai se Abdullah ibn Ebu Katadja (Allahu qoftë i kënaqur me ta!) tregon: “Vitin e Hudejbijes babai im u nis për në Mekë. Të gjithë shokët e tij hynë në ihram, përveç babait tim. Atëkohë, Pejgamberin ﷺ e lajmëruan se një armik do ta sulmojë në Gajka, por ai vazhdoi rrugën tutje.”

Babai im tregon: “Teksa isha me sahabët, që qeshnin me njëri-tjetrin, pashë një zebër. Sakaq, e sulmova, e godita dhe e vrava. U kërkova të më ndihmonin, por nuk më ndihmuan. Pasi hëngrëm mishin e gjahut, filluam të frikësoheshim se mos po mbesnim shumë mbrapa, andaj fillova ta kërkoja Pejgamberin ﷺ. Gjatë rrugës, herë e shpejtoja kalin, herë e ngadalësoja. Në mesnatë takova një pjesëtar të fisit benu gifar dhe i thashë: “Ku e ke lënë Pejgamberin ﷺ?”

Ai tha: “E kam lënë në Tahin, ndërsa gjatë ditës do të pushojë në Sukja.” Kështu, (kur arrita atje) i thashë: “O i Dërguari i Allahut, shokët e tu po të përshëndesin me selam dhe mëshirën e Allahut. Ata kanë frikë se mos armiku po i ndan prej teje, andaj priti.” Dhe i thashë: “O i Dërguari i Allahut, e kam gjuajtur një zebër dhe më ka mbetur ca mish i saj. Ai u tha të pranishmëve: “Hani!”, edhe pse ishin në ihramë.”

Musa ibn Ismaili na ka thënë: Na ka treguar Ebu Avane, e këtij i ka treguar Othmani, e ky është vetë Ibn Mevhebi, e këtij i ka rrëfyer Abdullah ibn Ebu Katadja se babai i tij Ebu Katadja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon se, kur i Dërguari i Allahut ﷺ u nis për në haxh, iu bashkëngjitën edhe shokët e tij. Njërin grup të tyre, në mesin e të cilëve ishte edhe Ebu Katadja, e drejtoi duke i thënë: “Shkoni rrugës së bregdetit, derisa të takohemi.” Kështu, ata zgjodhën rrugën e bregdetit.

Kur u nisën, të gjithë hynë në ihram, përveç Ebu Katades. Gjatë rrugës panë disa zebra, të cilave Ebu Katadja iu vërsul dhe theri një prej tyre. U ndalën për të ngrënë mishin e gjahut, ndërkohë thanë: “Si po hamë mish gjahu, kur jemi në ihram?!” Sakaq, e morën pjesën e mbetur të mishit të zebrës dhe, me të vajtur tek i Dërguari i Allahut ﷺ, i thanë: “O i Dërguari i Allahut, ne hymë në ihram, përveç Ebu Katades, që nuk hyri. (Gjatë rrugës) pamë disa zebra, të cilave Ebu Katadja iu vërsul dhe theri një prej tyre.” U ndalëm dhe hëngrëm nga mishi i saj, pastaj thamë: “Si po hamë mish gjahu, kur jemi në ihram?!” Prandaj, e morëm pjesën e mbetur të mishit me vete. Ai tha:

- “Vallë, mos ndokush prej jush e ka urdhëruar që ta gjuajë ose i ka bërë me shenjë drejt saj?”

- Jo, - i thanë.

- “Hajeni pjesën e mbetur të mishit pra”, - tha ai.

Abdullah ibn Muhamedi na ka thënë: Na ka treguar Sufjani, e këtij i ka treguar Salih ibn Kejsani, e ky nga Ebu Muhamed Nafiu, i çrobëruari i Ebu Katades, e ky e ka dëgjuar Ebu Kataden duke thënë: Ishim me Pejgamberin ﷺ në Kaha, larg nga Medina tri... [t]: Ali ibn Abdullahu na ka thënë: Na ka treguar Sufjani, e këtij i ka treguar Salih ibn Kejsani, e ky nga Ebu Muhamedi se Ebu Katadja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon: “Me Pejgamberin ﷺ ishim në Kaha, disa në ihram, disa jo. Vërejta se shokët e mi po shikonin diçka dhe ja, një zebër, - teksa isha i hipur në kalë, kamxhiku më ra nga dora, - e ata më thanë: “Nuk të ndihmojmë asgjë kundër saj, sepse jemi në ihram!” U zgjata dhe e mora kamxhikun, pastaj shkova te zebra, mbrapa një kodre dhe e thera. Ua solla shokëve, por disa thanë: “Hani!, ndërsa disa të tjerë thanë: “Mos hani!” Kështu, vajta te Pejgamberi ﷺ, i cili tashmë ishte para nesh dhe e pyeta, e në atë rast më tha: “Hajeni, sepse është e lejuar.”

Amri na ka thënë: “Shkoni dhe pyeteni Salihun për këtë dhe për çështje të tjera: “Na ka kaluar këndej.”